Seks hebben ze al jaren niet meer, Beck en zijn vrouw. Ze leven samen, ze slapen samen, ze kennen elkaar zo goed dat als de een een zin begint, de ander hem moeiteloos afmaakt. Ze delen elkaars eenzaamheid, dat vooral.

Beck heeft om onduidelijke redenen zijn carrière als schrijver opgegeven; hij vult zijn dagen naar tevredenheid met het vertalen van gebruiksaanwijzingen. Hij noemt zichzelf de illusieloze mens. Als zijn vrouw ongeneeslijk ziek wordt, verandert hun relatie. Zij heeft nog wel idealen en ze trouwt met een asielzoeker, om hem een kans te geven op een beter leven.

Met De asielzoeker, gebaseerd op de veelgeprezen roman van Arnon Grunberg, debuteert Johan Simons bij NT Gent. Zoals in veel van zijn werk - afgelopen zomer bijvoorbeeld Anatomie Titus van Heiner Müller en Elementaire Deeltjes van Michel Houellebecq-, ligt een literaire tekst aan de basis en is de vormgeving zeer gestileerd. In De asielzoeker vormt een gigantisch luchtbed, waarop de acteurs tot hun enkels wegzakken, het speelvlak; tegen de wanden zijn levensgrote foto's van asielzoekers afgebeeld, verlicht door honderden rode peertjes. De vraag is waarom, want in voorstelling noch roman gaat het werkelijk om het lot van de asielzoeker. Simons zet de asielzoeker neer als een viriele man die na de huwelijksceremonie onmiddellijk uit zijn kaftan stapt en zijn vrouw letterlijk tussen de benen duikt. Aan het eind, als de vrouw is gestorven, besluit de asielzoeker terug te gaan naar zijn land, om er te vechten voor de vrijheid. Omdat de personages zo gekunsteld zijn, is dat vooral een literaire constructie, niet iets dat de toeschouwer raakt.

In de voorstelling is het vooral de verhouding tussen Beck en zijn vrouw, die ontroert. Het begin is prachtig zoals ze daar samen op de rand van het grote bed zitten en vogelgeluiden maken. Wim Opbrouck geeft mooi ingetogen gestalte aan de wanhoop van Beck. Het is vertederend wanneer hij de naaktheid van zijn vrouw en de asielzoeker probeert te bedekken met rondslingerende kledingstukken. Zijn handen spelen een hele eigen voorstelling, zoals hij zijn vrouw telkens probeert aan te raken en zoals hij eindeloos nerveus friemelt aan zijn riem en knoopjes. Zij vertellen het hele verhaal van de wanhoop en de onmacht van Beck.