Is onze maatschappij mislukt? 'Hoe lang gaat dat nog duren de clash der culturen?' Of 'is het slechts een provocatie/ van een wittemans hallucinatie?' In zijn beginrap laat Saman Amini meteen al zien waar hij zo goed in is: scherpe, intelligente teksten die ergens over gaan en die gebracht worden met een fraaie, gevoelvolle stem. A seat at the table is een voorstelling die hij oorspronkelijk heeft gemaakt op Oerol met drie kompanen van Toneelacademie Maastricht, en die nu op tournee gaat door het land, in aangepaste bezetting. Het is een confronterende voorstelling met de nodige pijnlijke verhalen over (verborgen) racisme. Zoals het (autobiografische?) verhaal van de zwarte acteur Leandro Ceder dat als een rode draad door de voorstelling heen loopt. Hij speelt een gestudeerde, zwarte man die met een witte vrouw over straat loopt en 'zomaar' een witte man in elkaar beukt. In een soort therapeutische omgeving komen we langzaam achter de motieven van de man die al een leven lang tig keer per dag wordt bekeken met een neerbuigende blik. Want hoezo loopt hij, zwarte man, naast deze goed opgeleide en er goed uitziende vrouw? Het zijn vooral de geniepige, alledaagse dingen waar de 'ander' – en dat is iedereen die er anders uitziet dan 'normaal' (oftewel: de kaaskoppen) – last van heeft. In de voorstelling buitelen de voorbeelden over elkaar heen, afgewisseld met rauwe en geestige liedjes van Amini. Er wordt uitstekend geacteerd en met veel humor en zelfrelativering gespeeld. De verhalen zijn confronterend en uitermate effectief. Zo wordt niet alleen de (echt gebeurde) scène nagespeeld uit een tv-programma waarin Jack Spijkerman tegen Humberto Tan zei: 'Je bent niet alleen donker maar ook dom', maar er worden ook oplossingen gegeven. Tan reageerde op tv met een bête glimlach – wat hem het verwijt een 'bounty' te zijn oplevert: zwart van buiten, blank van binnen – ; deze spelers laten zien hoe hij ook had kunnen reageren. Spijkerman in elkaar slaan zou misschien wel fijn zijn maar schieten we daar wat mee op? Nou, nee, reageert de zaal. Maar een heel duidelijke reactie: 'Ik vind het niet ok dat je mij dom noemt' levert in de uitverkochte Krakeling een opendoekje op. Schrijnend is het verhaal van Werner Kolf die vertelt dat hij vader wordt en hoe blij hij daarmee is. Maar ook hoe bang hij is, want hoe moet hij zijn ongetwijfeld ook zwarte zoon beschermen? Hij zegt: 'Ik wil een gat in de lucht springen/ maar mijn hart voelt te zwaar'. Het is een voorstelling waarin het publiek een spiegel krijgt voorgehouden, zonder moralisme maar met humor en geestkracht.