'Op den duur verliest zelfs de meest exclusieve champagne haar prik', zegt Robbert achteloos tegen zijn geliefde. Is dat een keerpunt in de relatie? De jonge, mooie Eva heeft net nog laten merken hoe groot haar angst voor verval en ouderdom is. Niet zo tactvol dus, op zijn zachtst gezegd. Eva is een schoenontwerpster die een atelier heeft in de riante woning van haar ouders. Robbert is 25 jaar ouder, getrouwd en een succesvol zakenman, met een flexibele moraal. Zijn 'ekstertje' weet toch dat hij zijn echtgenote nu eenmaal niet kan verlaten. Tot op een dag haar jeugdliefde Sharif op komt dagen, jaren nadat hij er plotseling vandoor is gegaan, verandert alles.

Uit diep blauw is geschreven door de jonge Maaike Bergstra en wordt geregisseerd door Daria Bukvić, die vorig seizoen het succesvolle Nobody Home maakte. Het is een spannend en geestig stuk vol mooie dialogen, sterke oneliners en grappige overgangen. Het stuk speelt zich af in een lounge-achtige woonkamer waarvan de langwerpige ramen uitkijken op verticaal groeiend gras, een lichtelijk vervreemdend effect. Het begin is ijzersterk. Eva ligt languit achterover op een vierkant tafeltje en praat in een vreemde taal in zichzelf. Ze pakt vanuit een ingewikkelde houding achterwaarts haar hoge hakken beet en laat ze tegen elkaar praten en steeds dichterbij elkaar komen, tot ze gaan zoenen. Een geestige beginscène die helaas later niet meer terugkomt of duidelijk wordt gemaakt. Want wie laat ze daar zo verliefd tegen elkaar praten?

Uit diep blauw gaat over de liefde, over de merkwaardige keuze die Eva gemaakt heeft, want waarom heeft ze het in vredesnaam aangelegd met die veel te oude en ook weinig aantrekkelijke Robbert? Die bovendien de gevoeligheid van een stier in de beroemde porseleinkast heeft. Langzaam maar zeker wordt steeds meer duidelijk over de verhouding die ze had met Sharif, een getraumatiseerde vluchteling, met wie ze Robin Hood speelde. Zij was Robin en hij was Hood en samen zouden ze gaan stelen voor de armen. Na een ernstig ongeluk waarbij Eva gewond raakt, is Sharif gevlucht. Van een komedie over liefde kantelt het stuk naar een voorstelling over slagen en mislukken, over kansen hebben en kansen nemen in het leven en nog veel meer. En wordt er nog een schepje bovenop gedaan want daarnaast komt er nog een afschuwelijke waarheid aan het licht. Daar begint het ook wat ongeloofwaardig te worden. Het lijkt erop alsof Bergstra iets teveel heeft willen stoppen in deze lunchvoorstelling: een thriller, een verhaal over idealisme en opportunisme, een comedy en een drama. Uiteindelijk komt geen van de elementen helemaal tot zijn recht.