Het eerste jaar is vol passie en hartstocht. Daarna volgt de tederheid. Onontkoombaar treedt dan het derde jaar de verveling in. De geschiedenis van de liefde is eigenlijk elke keer hetzelfde, dat is het centrale thema van de muziektheatervoorstelling Echte liefde? Theatermaker Jörgen Tjon A Fong liet zich inspireren door de liefdessonnetten van Shakespeare en door de roman Liefde duurt drie jaar van de Franse schrijver Frederic Beigbede.
Trouw aan het credo - diverse disciplines mengen, een losse sfeer en maatschappelijke betrokkenheid - van Urban Myth, maakte Tjon A Fong een voorstelling waarin showelementen worden afgewisseld met scènes met meer diepgang. Rode gordijnen en een rood fluwelen bankje in de vorm van een hart vormen het revue-achtige decor. Een uitverkoren stel wordt genood opzij van het toneel te gaan zitten; met een fles champagne worden zij in het zonnetje gezet. De voorstelling begint met een slappe goochelact: een harten kaart verdwijnt en duikt weer op en een foto van de geliefde wordt verscheurd om even later toch weer heel te blijken.
Centraal in de voorstelling staat de verhouding tussen twee gelieven. In het begin is alles rozengeur en maneschijn, maar gaandeweg zet het onafwendbare patroon van irritaties, ergernis en verveling in. Dat leidt tot fraaie, zeer herkenbare scènes waar door het premièrepubliek instemmend en bij tijd en wijle geschokt op werd gereageerd. Soms zijn de dialogen wat Viva-achtig, maar soms ook scherp, geestig en actueel. Af en toe ook erg flauw, zoals de mopjes die halverwege te berde werden gebracht. Dieptepunt van de voorstelling is het moment dat een van de actrices op schoot gaat zitten bij een al wat oudere man in het publiek en hem begint te ondervragen over zijn seksleven. Om vervolgens zijn vrouw, die naast hem zit, te vragen of het klopt. Dit soort gênante vertoningen - het levert echt niets op, alleen plaatsvervangend schaamtegevoel en de sterke behoefte om de zaal te verlaten - doet de voorstelling geen goed.
Echte liefde? hinkt teveel op twee gedachten. Enerzijds is er het verhaal over de liefde, dat met nog wat sterkere teksten, overtuigend genoeg zou kunnen zijn. De liedjes, bedoeld om het thema van de liefde te onderstrepen, vallen nu uit de toon en zijn bovendien slecht verstaanbaar. De vele zijsprongen, die gemaakt worden, halen de voorstelling onderuit. Anderzijds lijkt het er soms op dat het de bedoeling is van de makers om een showachtige parodie op allerlei genres te maken, maar dat had dan veel krachtiger moeten worden uitgewerkt.
Dat neemt niet weg dat er veel te lachen valt en dat er goed gespeeld wordt, met name door Wouter van Oord. Ook al slaat zijn John Cleese-imitatie nergens op (het is een van de vele zijpaden), hij is wel erg leuk. De liefde en haar teloorgang, het is een thema dat ten slotte iedereen aanspreekt.