Hun kinderen zijn volwassen, ze hebben tijd genoeg. Vrouwen van rond de vijftig spelen ze (al zijn de actrices aanmerkelijk jonger), de generatie die gebukt gaat onder het 'lege nest syndroom'.

Elke zaterdag komen ze bij elkaar om te kletsen over van alles en nog wat. Allemaal nemen ze wat mee: de een kroketten, de ander Bossche bollen of bamisoep. En elke week maken ze -klik!- een groepsfoto, om naderhand het verval met precisie te kunnen bestuderen.

Deze zaterdag zijn ze wat van slag. Martha, een van de vijf vriendinnen, is er niet meer bij. Als eerste van de club is zij, plotseling en veel te jong, overleden aan een hartstilstand. Ze hebben een urn voor haar as besteld, die centraal staat in de kamer. Een groot model in de verkeerde kleur. Stille, de enige zwijgzame in het gezelschap, schildert hem ijverig rood.

De rode urn is geschreven door Caroline Mout en Bodil de la Parra, die eerder samen de alom bejubelde voorstelling Orgeade Overzee maakten. In de geestige dialogen wordt op geraffineerde wijze veel duidelijk over het leven van de vier (inclusief Martha vijf) vrouwen. De gehaaide opmerkingen, de snelle overgangen en soms alleen maar de blik, waarmee ze naar iemand kijken, spreken boekdelen. Ze deinzen nergens voor terug, deze vrouwen kennen elkaar al lang en erg goed. Razend knap wordt ook in de speelstijl geschakeld tussen snel gebekvecht en poëtische monologen. Als Wimie vertelt over de fantastische nacht die ze met De Griek doorbracht, danst ze de sirtaki terwijl de tranen over haar wangen stromen; achter haar bewegen de drie vrouwen op de bank ritmisch in gelijk tempo hun benen mee heen en weer. Met groot gemak wordt geswitcht tussen naturalistisch spel en gestileerde, aangezette scènes.

Het stuk begint en eindigt met een monoloog van Sandra, de dochter van Stille. In de aangrijpende scènes wordt terloops veel duidelijk gemaakt over het zwijgen van haar moeder.

In niet veel langer dan een uur (het stuk is uitgebracht als lunchvoorstelling) wordt een hartverwarmend portret geschetst van deze vrouwen die allemaal hun tics, hun afwijkingen, hun leuke kanten en hun zwakke plekken hebben. En dat is maar al te herkenbaar. Een onweerstaanbaar gevoel voor humor bindt hen aan elkaar en aan het leven."Life is a joke", zou Martha zeggen. "Je moet 'm alleen wel snappen."