Eerst was Clara met Stefaan, daarna is ze met Peter getrouwd en nu is ze de echtgenote van Bruno. Of was het andersom? Relationele verwikkelingen vormen de motor waarop het oeuvre van filmmaker Woody Allen drijft. Meestal spelen zijn verhalen zich af in een intellectueel milieu, waarin de problemen op hoog niveau worden geverbaliseerd. Praten is noodzaak, psychoanalyse is net zo gewoon als eten en drinken.
De Koe heeft het oeuvre van Woody Allen bij de horens gevat en onder de titel Van alles naar allen een voorstelling gemaakt waarin gepoogd is de essentie van zijn werk theatraal samen te vatten. De sfeer wordt muzikaal bepaald door moderne jazz; opzij staan tafels vol flessen en karaffen met drankjes in alle kleuren van de regenboog en aan het plafond hangt een rek met theaterlampen. Zendmicrofoons en her en der in de ruimte verspreid staande gewone microfoons versterken het gebabbel van de zes personages. De sfeer is die van de jaren zeventig: jazzmuziek, oranjebruin meubilair en ouderwets aandoende kleding: geruite lamswollen pullover, lange rok met beige twinset.
Het stuk begint met een langdurig gesprek over kunstbeleid en subsidiestromen, waarvan alleen flarden te volgen zijn. Er wordt oeverloos vergaderd, bijvoorbeeld over een afspraak voor de volgende bijeenkomst. Tussen de bedrijven door blijken het persoonlijke en het politieke nauw verbonden, ook een typisch jaren zeventig statement. We krijgen een fragment te horen van een gesprek tussen een stel waarvan de man bekent nog steeds niet door te hebben of zijn vrouw nu wel of niet een orgasme heeft gehad. Een ander koppel heeft na veel slapeloze nachten besloten om een proefscheiding aan te gaan en zo zijn er veel meer kleine, intieme bekentenissen die al dan niet tot reacties bij de rest van het gezelschap leiden.
De opbouw is fragmentarisch, anders dan in de scenario's van Woody Allen ontbreekt de verhaallijn. Erg is dat niet, want er valt genoeg te beleven aan de losstaande, maar kenmerkende korte scènes. Wat boeit, is de gedrevenheid van de personages om erachter te komen wie ze zijn en wat ze nou eigenlijk willen. En gelukkig komen de zelfrelativering en zelfspot, die zo kenmerkend zijn voor het werk van Woody Allen, ook in deze voorstelling van De Koe ruimschoots uit de verf.