Zijn het de genen of is het de omgeving die bepalen wat wij worden? Is het onze aanleg -en kunnen wij er dus niet zoveel aan doen- of de opvoeding die de grootste invloed heeft? De titel van de voorstelling Nature or Nurture verwijst naar het debat over Nature (aanleg) versus Nurture (opvoeding).

Regisseur Alexandra Broeder ontwikkelde vanaf haar afstuderen in 2003 een eigen vorm van theatermaken, waarbij ze kinderen inzet om volwassenen te spelen. Haar nieuwe voorstelling ging afgelopen weekend in première in de Toneelschuur, met -vanwege de wet op de kinderarbeid- twee verschillende casts.

De voorstelling begint in het donker. Langzaam komen de vier spelers de trap af naar beneden en ze kijken lang en zwijgend naar ons, de toeschouwers. Ze dragen nachtponnen en pyamas en ze kijken zo dat je meent in hun blik bepaald iets minder onschuldigs te ontwaren. Traag kleden ze zich om, nog steeds de blik gericht op het publiek. Avondjurken, hoge pumps, een net pak, een opgeplakte snor. De kinderen transformeren onder onze ogen van grote kinderen in nachtkleding tot jonge volwassenen: besmuikt lachende heertjes, verleidelijke Lolita's.

We maken een gezellige avond mee van twee stellen, dertigers. De kinderen zijn naar bed en drank is rijkelijk aanwezig. De dialogen zijn rechtstreeks geplukt uit het reservoir waaruit wij gewoonlijk putten en zeer herkenbaar: cliché's over werk ('druk, druk, druk') en subtiele verwijten in de relationele sfeer. Het zou zo een scenario voor een Woody Allenfilm kunnen zijn. Naarmate de avond vordert, worden steeds meer spelletjes gespeeld die soms lijken te ontaarden in een horrorscenario maar telkens weer worden onderbroken door een geruststellend lied of door iemand die nog eens gezellig bijschenkt.

Broeder laat onze volwassen wereld zien, via het enigszins verwrongen beeld van een lachspiegel. Dat werkt heel sterk: juist omdat het kinderen zijn, werkt hun spel aan de ene kant lichtelijk vervreemdend, maar worden de lege volzinnen, de nietszeggende platitudes, de valsigheid en het gebrek aan inhoud genadeloos blootgelegd. Zo worden ook de eenzaamheid daarachter en het wanhopige verlangen om die op te heffen schrijnend voelbaar. En valt er ook veel te lachen om het -bijzonder knappe- spel van de kinderen. Het zit er al jong in, lijkt Broeder te willen zeggen.