Verjaardagsfeestjes zijn in dit seizoen. Heeft Het Volk in het Verjaardagsfeest (Geen Pinter) laten zien hoe gezellig een familiefeestje kan worden zelfs als alleen de 'kouwe kant' er is, in het nieuwe stuk van Frans Strijards wordt een meer eigentijdse party gevierd. De artistieke ambities van haar vrienden -dertigers- bepalen de hilarische gesprekstoon op de verjaardag van Camilla die zelf de veertig gepasseerd is. Zij en haar echtgenoot Ed zijn dan ook duidelijk van een andere generatie dan de rest van het gezelschap.

Golfbrakers is het eerste stuk in jaren van Frans Strijards en hoewel de dialogen net zo scherp en geestig zijn als in zijn vroegere werk, ontbeert dit stuk vooral inhoudelijke betekenis. Na afloop van het bijna drie uur durende stuk, ben je niet veel wijzer geworden over de personages en, wat erger is, ze interesseren je ook niet veel. Als los zand glipt het materiaal je door de vingers.

In het eerste deel worden de verhoudingen geschetst: Alex en Celia die een problematische liefdesrelatie onderhouden (Alex: "Vrijen met jou was als picknicken met een paar kaakjes"), Julia, de zus van Camilla en Peter, een door dada geïnspireerde kunstenaar. Gevraagd om een beoordeling van zijn werk, zegt Ed: "Ken jij dat jongetje in Tarkovsky's film die jaar in jaar uit die dode boom water blijft geven?"

Temidden van deze opbouwende gesprekken komt ten slotte Camilla, de vrouw des huizes binnen, in rood mantelpak met bizarre hoed. Zij stelt weinig prijs op feestelijke aandacht en geeft aan zo meteen naar een belangrijke vergadering te moeten gaan. Haar echtgenoot Ed maakt de indruk van een man die zojuist te horen heeft gekregen dat zijn gezinsleden zojuist zijn omgekomen en/of dat zijn levenswerk totaal vernietigd is: desolaat, troosteloos, lamgeslagen.

En hoewel Strijards niet de geringste acteurs tot zijn beschikking heeft - onder andere Betty Schuurman (Camilla), Titus Muizelaar (Ed) en Saskia Temmink (Jacqueline) -, is hij er niet in geslaagd om er een homogeen gezelschap van te kneden. Zijn typische regie-opvatting waarin het psychologisch concept ondergeschikt wordt gemaakt aan het lopen en bewegen van de personages, werkt nog het beste bij Robijn Wendelaar die de neurotische Celia geestig neerzet. Bij de andere acteurs is de vlam niet in de pan geslagen en wordt een (in sommige gevallen dodelijk) compromis voelbaar tussen de Strijards-methode en hun eigen acteerstijl.

Het tweede deel speelt zich een jaar later af: Camilla is opnieuw jarig en de meeste relaties blijken inmiddels verbroken. Een aantal minder fraaie momenten uit ieders leven wordt in de openbaarheid gebracht en aan het einde blijven Ed en Camilla ondanks alles bij elkaar. "We hebben ons leven op stomme en smakeloze wijze verpest", hadden ze vlak daarvoor geconstateerd en je gelooft er niks van dat ze het nu beter gaan aanpakken.