'Liefde overwint alles, behalve armoede en kiespijn'. Deze fraaie quote van Mae West vormt het motto voorDe Onrendabelen, het eerste deel van Goede bedoelingen, een nieuw, satirisch drieluik van schrijver en regisseur Joeri Vos.

Er is nogal wat liefde nodig voor de white trash familie uit De Onrendabelen, waarbij vergeleken de Tokkies een stel lieverdjes lijken. De titel leende Vos van een documentaire van Marcel van Dam uit 2009 over mensen die niet mee kunnen in onze 'prestatiemaatschappij' en letterlijk onrendabel zijn: ze kosten meer dan ze opbrengen.

Het gezin woont een ergens aan de rand van de maatschappij op elkaars lip in een soort 'hufterproof' containerwoning: moeder, tienerdochters Whitney en Destiny met haar baby Diego en haar vriendje Kevin. Stuk voor stuk proberen ze er wat van te maken, maar ze verliezen zich vooral in drank, drugs, geweld en seks. De moeder (een mooie rol van Sanneke Bos) wijst elke hulp af. Zelfs die van de hulpverleenster Hansje, de enige die nog terug durft te komen van een heel legioen goedbedoelende maatschappelijk werkers. Met haar dramatherapie en oefeningen in mindfulness zorgt ze vooral voor enkele hilarische scènes. En ook zij blijkt zo haar zwakke plekken te hebben, waar Kevin vervolgens stevig misbruik van maakt. Hoe schrijnend de situatie ook is, door de ijzersterke dialogen en de razende straattaal blijft de voorstelling licht van toon. De personages hebben allemaal hun eigen tics en hun eigen verdedigingsmechanismen ontwikkeld om te overleven in een vijandige omgeving. Zoals Kevin, de hypernerveuze verslaafde vriend die uitstekend inzicht blijkt te hebben in zijn situatie: 'Ik word daar kanker para van en dan handel ik mijn agressie serieus.' Maar het is niet allemaal even komisch, integendeel. Vos toont ook de kwetsbaarheid van zijn personages, in roerende scènes. Als publiek zit je er bovenop. Het spel is heftig en over de top, maar zeer overtuigend.

De onrendabelen van theatergroep Oostpoolmaakt nieuwsgierig naar de volgende delen.Centraal in het drieluik Goede bedoelingenstaat de botsing tussen milieus en de even komische als pijnlijke misverstanden die daar het gevolg van zijn. Speelt dit eerste deel zich af aan de onderkant van de samenleving, het tweede deel, Fresh Young Gods, in regie van Eric de Vroedt gaat juist over de financiële elite: over onbevattelijke bedragen, extreme machtsposities en onuitputtelijke luxe. En over de morele dilemma's van een generatie yuppen (in november in de Toneelschuur). In deel drie (2016) gaat het over ambtenaren en gemeentepolitici, na een losgebarsten mediastorm.