'Zingend naar het einde' is de ondertitel van de nieuwste productie van Het Volk, tevens hun laatste grote reisvoorstelling. Ze houden zich aan hun woord, ze gaan inderdaad zingend naar het einde. En hoe!

In 45 jaar maakte Het Volk zo'n 45 doorgaans zelfgeschreven producties waarin het 'mannelijk onvermogen' centraal stond. Bijzonder dat voor hun afscheidsvoorstelling concept, tekst en regie in handen waren van Minke Kruijver – de dochter van – en dat zij erin is geslaagd om de kenmerkende stijl van Het Volk volledig tot zijn recht te laten komen en er toch nieuwe lagen aan toe te voegen. Ongetwijfeld ook met behulp van Steef de Jong, wiens hand te herkennen is in de geestige vormgeving en die ook muzikaal en bij het schrijven van het scenario een grote bijdrage heeft geleverd.

In De Bezoeking spelen de beide dochters van Wigbolt Kruijver mee in talloze rollen en dat doen ze uitstekend. Centraal staan twee bejaarde heren die elkaar ontmoeten in een ziekenhuis. De een is aan de zuurstof, de ander lijdt aan Korsakov maar bij allebei brandt nog een muzikaal vuur. Kruijver speelt Ricardo Rostero, een amateurzanger die enige faam heeft verworven met het beroemde drinklied uit Verdi's opera La traviata; Bunschoten was operadirigent, met een voorliefde voor Verdi. Samen proberen ze een reconstructie te maken van La traviata, wat leidt tot hilarische scènes waarin heden en verleden, realiteit en fictie, het ziekenhuis en het negentiende-eeuwse Parijs uit de opera, volledig door elkaar lopen. Met behulp van maskers en pruiken komen de belangrijkste personages tot leven, van een uit Nagorno Karabach afkomstige schoonmaakster in het ziekenhuis tot en met de adellijke dames en heren uit de Parijse salons. Erg geestig en inventief, mede dankzij het flexibele decor (Jan Heijer) en de talloze rekwisieten die De Jong ontwierp, van roulettetafels tot opvouwbare, kartonnen bloemen, zoals de voor het verhaal noodzakelijke camelia's (La traviata is gebaseerd op Dumas' La Dame aux Camelias).

De twee heren spelen ook het jonge liefdespaar Violetta en Alfredo en zelfs die onwaarschijnlijke transformatie – van rochelende oude man tot beeldschone courtisane en van totaal in de war zijnde dirigent tot gepassioneerde jongeling– is geloofwaardig. Bijzonder zijn ook de geraffineerde liedteksten – met als een van de hoogtepunten het fameuze drinklied dat een heel eigen, Nederlandstalige versie heeft gekregen waar je op slag dorst van krijgt – en het feit dat het voltallig ensemble zingt. En hoe!