Met zijn debuut What the body does not remember' (1987) brak Wim Vandekeybus meteen internationaal door. De Belgische choreograaf en regisseur maakt werk op het snijpunt van theater en dans, waarin muziek en soms film een belangrijke rol inneemt. Geen wonder dat Ivo van Hove, artistiek leider van Toneelgroep Amsterdam, hem uitnodigde een gastvoorstelling te komen maken. Een van de pijlers van Toneelgroep Amsterdam is immers het zoeken naar dwarsverbindingen tussen de verschillende disciplines. Eerder dit jaar maakte Aernout Mik een theatrale performance in het Stedelijk Museum, nu mixt Vandekeybus dans en spel in Sonic Boom.

Hij koos drie oudere acteurs van Toneelgroep Amsterdam, Joop Admiraal, Kitty Courbois en Titus Muizelaar, om aan de voorstelling deel te nemen. Voorzien van een zendmicrofoon maken ze deel uit van een ensemble waarin de lichaamstaal minstens zo belangrijk is als de tekst. Vooral Joop Admiraal maakt indruk met zijn magere mannenlijf, gehuld in een wit pak. Als hij begint te dansen met minimale bewegingen, het lichaam kaarsrecht, is dat meteen een van de mooiste momenten in de voorstelling.

Centraal staat het radiostation waar s nachts een eenzame discjockey zijn verhalen en muziek de lucht inzendt. Op het achtertoneel is een stellage gebouwd, met twee trappen bereikbaar en voorzien van een eenvoudige reling. Daaronder zit de discjockey in een kleine kamer, zichtbaar door het vensterglas. De muziek, speciaal gecomponeerd door David Eugene Edwards, bestaat uit flarden jazz, tango, popmuziek en electronische geluiden.

De tekst van Peter Verhelst doet sterk denken aan de melancholieke stijl van Marguerite Duras. De sprekers verhalen van een ontmoeting dertig jaar geleden, die nog steeds een belangrijke rol in de levens van twee mensen speelt. De tekstfragmenten worden afgewisseld met een stem uit de verte die de dansers opdrachten geeft: "Simon says: scream without noise."

Hoewel de voorstelling irritante momenten kent, wordt gaandeweg de wisselwerking tussen de verschillende elementen krachtiger. De acht dansers van Ultima Vez, het gezelschap van Wim Vandekeybus, bewegen op het scherp van de snede: ze tonen hun breekbaarbaarheid of zijn op het gewelddadige af. Sonic Boom is bij vlagen meeslepend danstheater.