"Kies de nobele weg! Vermijd zelfbedrog! Wees gelukkig! Wat je doet heeft belang!" Halverwege de voorstelling Geluk is er al een flink aantal geluksgoeroes langs gekomen, met opgewekte slogans en opwekkende muziekjes. Geluk is in, geluk is waar de meeste mensen voortdurend en soms wanhopig naar op zoek zijn, geluk vind je in de 'happy ending' van de meeste sprookjes, maar ja, sprookjes bestaan niet. Geluk is, misschien wel meer dan ooit, ook een ziekte, zeker voor de twintigers en dertigers, de generatie van regisseur Nina Spijkers en haar acteurs en artistiek team. In Geluk gaat ze op zoek naar antwoord op de vraag waarom in deze tijd de gelukshysterie zulke vormen aanneemt, dat mensen van haar leeftijd er juist van opbranden, depressief raken of een burn-out krijgen.

Geluk is een montagevoorstelling, een aaneenschakeling van korte scènes waarin de vier acteurs op zoek gaan naar wat geluk nu eigenlijk is, gemaakt op basis van improvisaties. Het begint met een een soort gnoom, een kleine rode kabouter (Linde van den Heuvel) die uit het struikgewas komt gekropen. Ze legt het publiek uit dat het "lijden gekoesterd moet worden, niet bevochten." Ze maakt deel uit van een grote familie die al heel oud is en zich snel voortplant. Zij zorgen ervoor dat er genoeg lijden is op aarde, ze regelen bijvoorbeeld nare hoekjes waar iedereen zich geheid aan stoot. Dan schrikt de gnoom op en verdwijnt weer in de weelderige bosjes, achtervolgd door mensen die het kennelijk (maar meestal vergeefs) op haar voorzien hebben.

Na deze ouverture worden de planten naar achteren gezet, komt er een glittergordijn tevoorschijn en begint het enorme Happiness-uithangbord boven het toneel te knipperen in felle kleuren. Wat volgt is een collage van maffe scènes, zoals een choreografie van zaklampen of een curieuze dans met lange stokken. Sander Plukaard speelt een geluksgoeroe die al (quasi) trekkend aan zijn sigaretje de hedendaagse clichés debiteert waarvan de Happinez en andere geluksindustrie-producten zijn doortrokken: in het heden leven, genieten van het hier en nu.

Erg grappig is de scène waarin de kleine Tessa Jonge Poerink vertelt over haar verlangen naar de grote liefde, er vervolgens een heuse prins op het witte paard verschijnt die na veel romantisch zuchten en aanzwellende violen toch wordt afgewezen.

Geluk zit barstensvol muzikale fragmenten, waaronder natuurlijk het grote hitsucces van Pharell Williams, Happy. De acteurs spelen fantastisch, ze hebben zichtbaar lol en ze kunnen zingen. Erg diep gaat de voorstelling niet – het zijn knap aan elkaar gemonteerde fragmenten – en echte ontroering of een nieuw inzicht op de gestelde vragen ontbreekt. Geluk is een collage-voorstelling waarin langs alle mogelijke soorten van geluksbeleving wordt gesurft. Geestig en sprankelend, als een lekker glaasje bubbels.