Het thema is spannend genoeg. Angst is een alom aanwezige emotie. We zijn bang op straat, in het donker, voor de ander, voor iets nieuws, voor pijn, voor de dood. Tegelijkertijd wordt die angst ook gecultiveerd: hoeveel mensen bijten niet vrijwillig hun nagels op bij horrorfilms of thrillers of komen doodsbleek en misselijk uit de achtbaan? Geïnspireerd door de 'master of suspense' Alfred Hitchcock gaat Kassys in Cliffhanger op zoek naar het wezen van de angst. Een van de oerscènes in de cinematografie is de cliffhanger:de held of heldin hangt nog met de vingertoppen aan een rotsblok boven een onmetelijke afgrond, terwijl de slechterik met zijn grote voeten een voor een op de handen van het slachtoffer gaat staan of ze langzaam, treiterig losmaakt.

Dat gegeven is het uitgangspunt voor de nieuwe voorstelling van Kassys, het gezelschap dat naam heeft gemaakt met een eigen vorm van theater waarin film een belangrijke rol speelt. Soms pakt dat verrassend uit, zoals in Kommer, een van hun beste voorstellingen, waarmee ze over de hele wereld hebben gereisd.

In Cliffhanger is zowel het spel als de videobeelden teruggebracht tot de kern. We zien vier mensen die een voor een opkomen, zich voorstellen en ten overvloede een wit T-shirt dragen met daarop hun functie: De Echtgenoot, De Vrouw, De Huisvriend, De Tuinman. Ze doen denken aan de personages in het spel Cluedo, zeker wanneer ze na een lange - te lange- introductie allemaal een attribuut krijgen:een kroonluchter, een elektriciteitssnoer, een tennisracket, een schop. Heel traag komt de voorstelling op gang. We zien op video langzaam maar zeker steeds meer beelden die afwijken van wat er live op toneel gebeurt. Op video heeft de huisvriend opeens een T-shirt aan waarop staat De minnaar. Of we zien de echtgenoot op het scherm een flesje gif in het whiskyglas van de vrouw gooien, terwijl hij er ´live´ op toneel alleen twee ijsblokjes in doet. Het loopt langzaam uit de hand. Steeds heftiger worden er sporen uitgezet en valstrikken gezet, om te eindigen zoals het begon:met een vrouw die op de grond ligt.

Helaas heeft de voorstelling geen seconde angst gewekt of verontrusting, of zelfs maar enige emotie. Het is deze keer niet gelukt: noch het spel noch de beelden noch de combinatie van beide weet te raken. De lulligheid overheerst: het uitgebreide voorstellen, de T-shirts, de clichés en codes van de thriller, het gebruik van filmmuziek, het is allemaal net mis en in geen enkel opzicht spannend. Het zijn veel te lang uitgesponnen ideetjes die in het repetitielokaal hadden moeten blijven. Cliffhanger is een anticlimax. Cliffhanger is een voorstelling over de onbetrouwbaarheid van de zichtbare wereld, waarin suggestie en achterdocht onze waarneming volledig inkleuren.