In veel ensceneringen van Othello wordt de hoofdpersoon pikzwart geschminkt, maar de Othello van Hans Kesting is lichtgebronsd. Eerder een Mediterraan type of een Hollander na een heftige zonnebankkuur dan een typische Arabier. Othello is hoe dan ook de buitenlander, de geslaagde allochtoon die een ongekende carrière heeft gemaakt als legeraanvoerder in het blanke Venetië.
De haat van Jago is de motor van de tragedie, die net zo goed naar hem genoemd had kunnen worden. Beide rollen, die van Othello en Jago, zijn complementair en in zijn regie maakt Ivo van Hove die spiegeling van de personages scherp zichtbaar.
De schrijver Hafid Bouazza maakte een nieuwe vertaling waarin hij de racistische ondertonen heeft geaccentueerd. Vooral in de monologen van Othello heeft hij zich enige vrijheid ten opzichte van het origineel veroorloofd, door er Arabische poëzie in te verwerken. Zijn taal klinkt soepel en helder, zonder rijmdwang, ouderwetse taal of juist overdreven modernismen.
Het stuk speelt zich af in een typische mannenwereld, die van het leger in oorlogstijd. Jan Versweyveld is verantwoordelijk voor het decor, dat mooi de ontwikkeling van het stuk volgt: van afstandelijk en onpersoonlijk in het begin tot de bijna verstikkende intimiteit van de slotscènes. Aanvankelijk omsluiten blauwe gordijnen de ruimte waar de mannen onderhandelen, trainen en relaxen; na het tweede bedrijf wordt het glazen huis zichtbaar waar de vrouwen verblijven, de privéruimtes. Langzaam maar zeker schuift het huis naar voren tot aan het bittere eind: de gruwelijke moorden worden gepleegd in het glazen huis, de doorzichtige gordijnen zorgvuldig gesloten. Door de besloten ruimte en het versterkte geluid word je ongewild betrokken bij het drama, omdat je zo dicht op de huid van de personages zit. Van toeschouwer word je ooggetuige. Al is het een riskant procédé, het mist zijn uitwerking niet.
In zijn regie geeft Ivo van Hove de acteurs alle ruimte om hun personages uit te bouwen. Zowel Hans Kesting als Roeland Fernhout doen dat geweldig. De Jago van Roeland Fernhout is slim, snel, charmant en aantrekkelijk. Hij is een tovenaar met taal, hij manipuleert de woorden net zo lang tot ze van leugens waarheid lijken te worden. Othello is log vergeleken bij hem, ontroerend in zijn onvermogen de slechtheid van de wereld te doorzien.
Jammer is dat naast deze krachtige personages de rol van Desdemona wat bleekjes afsteekt. Al is er in de vrouwvijandige militaire wereld niet al te veel eer te behalen aan de vrouwenrollen, de rol van Desdemona (Karina Smulders) had wat subtieler kunnen worden ingevuld. Het gaat echter vooral om de strijd tussen de twee mannen en die doen niet voor elkaar onder.