Het openingsbeeld lijkt een verwijzing naar eigen werk: waar in zijn vorige voorstelling De dame met de camelia's de zieke Marguerite Gautier haar laatste dagen machteloos liggend op bed doorbracht, situeert Ivo van Hove de hoofdrolspeelster in zijn nieuwe stuk Alice in bed in een identieke pose. Onbeweeglijk ligt de actrice Joan MacIntosh achterover op de centraal geplaatste speciale ligstoel, de benen stil naast elkaar, de armen gevouwen.

In Alice in bed schetst de Amerikaanse schrijfster Susan Sontag het beeld van een jonge talentvolle vrouw die niet is opgewassen tegen de hooggespannen verwachtingen van het welvarende, intellectuele milieu waarin zij opgroeit. Het stuk is geïnspireerd op het leven van Alice James, de zus van de beroemd geworden schrijver Henry James en van William James, een vermaard moraalfilosoof. Gedeeltelijk verwijst Alice in bed ook naar die veel bekendere Alice, die uit Wonderland, een fictief personage, ontsproten uit de verbeelding van Lewis Carroll. Net als zij is deze Alice terechtgekomen in een angstaanjagende droomwereld.

In zijn enscenering maakt regisseur Ivo van Hove veel werk van het creëren van een magische droomtoestand. Om Alice heen glimt en flonkert het aan alle kanten. Een reusachtig mobiel tovert grillige vormen en lichtflitsen alle richtingen uit. Gaandeweg de voorstelling worden steeds meer lagen ingezet om de fantasiebeelden van het hoofdpersonage vorm te geven. Aan alle kanten tuimelen de videobeelden over en door elkaar heen als een spectaculaire opiumhallucinatie. Erg mooi is ook het geluid: van de achtergrondgeluiden van buiten spelende kinderen tot het kleine meisje dat vragend commentaar levert op de toestand van die vreemde vrouw in bed tot de stem van Alice zelf, die soms alleen, soms versterkt met een echo heel dichtbij de toeschouwer komt.

Een vreemde breuk in de voorstelling vormt de confrontatie van de psychologisch invalide Alice met zoiets realistisch als een inbreker. Voor het eerst schiet Alice haar bed uit en blijkt heel goed in staat om op haar benen te staan. De ontmoeting heeft echter geen consequenties voor haar leven en is daarom ook in de voorstelling niet overtuigend.

Alice in bed schetst het beeld van negentiende-eeuws vrouwelijk onvermogen, maar zal herkenbaar zijn voor iedereen die het antwoord op de centrale vraag: hoe te leven? weleens kwijt is geraakt. Regie, vormgeving, geluid en spel dragen bij aan een indringende, theatrale belevenis.