Helemaal vooraan op het toneel bekijkt Othello zichzelf peinzend, een ronde spiegel in zijn hand; bedachtzaam veegt hij de zwarte schmink van zijn gezicht. Op de achterwand wordt zijn gezicht levensgroot geprojecteerd.
Het is de veelbelovende openingsscène van Othello, dat zaterdagavond in première ging in een coproductie van Het Nationale Toneel en het jonge gezelschap Annette speelt. Thijs Römer en Michel Sluysmans spelen de hoofdrollen van respectievelijk Othello en Jago en Anniek Pheifer, beter bekend als het kittige verpleegstertje uit Jiskefet, is Desdemona.
De voorstelling speelt zich af tegen een massieve achterwand van opgestapelde containers, in verschillende tinten bruin en grijs. Een aantal containers kan openklappen en in de loop van het stuk komen ze steeds hoger te hangen, waardoor meer ruimte op de speelvloer vrijkomt. Op een van de containers worden af en toe videobeelden geprojecteerd die deels live registreren en dan inzoomen op details, zoals in de openingsscène. Sfeervolle flarden muziek bepalen de overgangen van de ene scène in de andere: elektronische, ijle klanken of juist temperamentvolle cafémuziek.
In de regie van Johan Doesburg wordt gestileerd gespeeld: vaak staan de acteurs stil in een pose of bewegen ze als een groep over het toneel. Wanneer Othello een monoloog houdt als de eerste twijfel over de trouw van zijn echtgenote is gezaaid, staat hij voor op het toneel, terwijl boven hem, op een van de containerplatforms, zonder dat hij haar kan zien, Desdemona staat. Een krachtig moment dat dramatisch werkt omdat je als toeschouwer tegelijk de getormenteerde Othello ziet én de onschuld van Desdemona.
Mooi is ook de manier waarop hun ontmoeting in beeld is gebracht in het begin van het stuk, als Othello terugkeert na een veldslag. Geen obligate omhelzing, nee, de twee jonggeliefden lijken bijna terug te deinzen voor de kracht van hun passie en benaderen elkaar omzichtig: eerst tasten ze de contouren van elkaars lichaam op enige afstand af om zich pas na een hele tijd letterlijk op elkaar te storten.
De voorstelling is niet in alle opzichten overtuigend. Thijs Römer toont Othello te eendimensionaal als een nogal onnozele macho, type lieve, zachte beer; hij mist het langzame afglijden van zijn personage van wantrouwen naar obsessionele gekweldheid richting waanzin, zoals Hans Kesting dat twee jaar geleden bij Toneelgroep Amsterdam zo mooi liet zien. Anniek Pheifer is als Desdemona ook nogal vlak. Alleen Michel Sluysmans is echt overtuigend als de vileine Jago die iedereen manipuleert en naar zijn hand zet.