Iedereen wil graag oud worden, niemand wil graag oud zijn. Dat is de keiharde conclusie nadat Minou Bosua haar publiek een paar confronterende vragen heeft gesteld. Bosua, voorheen de helft van het controversiële cabaretduo De Bloeiende Maagden, staat in Moeder mag niet dood alleen op toneel Nou ja, alleen; ze heeft haar moeder meegenomen. De voorstelling kan worden gezien als het eerste deel van een drieluik Moeder, Vader en Kinderen, waarin ze onderzoekt 'hoe je als mens gevormd wordt'.

Bosua lijkt zich als een vis in het water te voelen zoals ze haar publiek ontvangt als charmante gastvrouw, met een handdruk en een glaasje water of wijn voor wie wil. 'Organiseer het verder maar lekker zelf', zegt ze als iedereen zo'n beetje zit. Ze heeft een buitengewoon energieke, laconieke en vrolijke uitstraling. Net als in haar vorige programma Minoux – en trouwens ook al in de voorstellingen van De Bloeiende Maagden – brengt ze haar eigen levensvragen naar het theater. In een stijl die lekker rauw en ongepolijst lijkt, maar intussen behoorlijk slim doortimmerd in elkaar zit.

'Bewustzijns-amusement' noemt ze haar vorm van theater maken: het mag – nee, het moet – ergens over gaan, maar er moet zeker ook lol aan worden beleefd. In Moeder mag niet dood slaagt ze daar glansrijk in. Er valt veel te lachen en te herkennen, al zal niet iedereen gecharmeerd zijn van de publieksparticipatie.

Ze vertelt over de botsingen met haar 87-jarige moeder – een uiterst fitte vrouw die veel yoga heeft beoefend en een ongebreidelde levenslust paart aan een jaloersmakende innerlijke rust – en haar eigen neiging tot zwartgalligheid en pessimisme. Beide hebben ze in hun jeugd een groot verlies geleden waar ze heel anders op hebben gereageerd. Voor Minou is de plotselinge dood van haar vader nog steeds moeilijk te hanteren, terwijl haar moeder tamelijk onbewogen vertelt hoe ze door haar eigen moeder is verlaten als klein meisje, en hoe blij ze was met de nieuwe moeder die ze via een advertentie in de krant al snel kreeg. 

Film- en documentairemaker Maasja Ooms (winnaar juryprijs IDFA 2017 met Alicia) maakte documentaire-beelden van moeder Jopie. Een niet onbelangrijk aandeel wordt geleverd door zes dansers die deel uitmaken van Gouden Dans, een organisatie die dansvoorstellingen maakt met kwetsbare ouderen, in de overtuiging dat samen in beweging zijn zorgt voor vreugde en levensverlenging. De voorstelling loopt uit op een dansmiddag voor iedereen die zin heeft. Een ontroerende en optimistische voorstelling.