De toneelstukken van Magne van den Berg zijn bijzonder. Korte, schijnbaar nuchtere zinnetjes zorgen voor onzekerheid en verwarring. Door herhalingen en betekenisvolle stiltes, krijgen haar teksten de strengheid van een partituur. Dat werkt soms heel mooi, zoals inKale bomen ruisen nietof inDe lange nasleep van een korte mededeling, waarvan de titel volledig werd waargemaakt.

Nog wat rigoureuzer zijn de beperkingen die ze zichzelf heeft opgelegd in haar nieuwe tekstMet mijn vader in bed (wegens omstandigheden),in een regie van Paul Knieriem. Ditmaal gaat het om slechts twee personages, een vader en een dochter, die uitsluitend telefonisch met elkaar communiceren. In totaal zo'n achtentwintig korte gesprekken, waarin toch een heel verhaal verteld wordt. Het idee komt van actrice Marieke de Kleine, die de dochter speelt; de rol van de vader wordt vertolkt doorRené van 't Hof.

Een gazen doek scheidt vader en dochter, die we in de proloog nog samen zien: een idyllisch beeld van huiselijke liefde en gezelligheid. Daarna is de afstand groot: de dochter is meestal te zien op het voortoneel; achter het gazen doek horen we de stem van de vader.

Korte gesprekken zijn het doorgaans, waarin de ontoereikendheid van taal akelig duidelijk wordt. Herkenbare gesprekken zijn het, vol clichés en stoplappen. Over het weer, over de spullen in huis of over de gezondheid. Wat niet hardop gezegd wordt, is belangrijker.Ondanks de karige informatie wordt langzaam maar zeker het een en ander duidelijk over de verhouding tussen vader en dochter. Merkwaardig genoeg is dat waar het 'm wringt in deze voorstelling. Aan de ene kant is het eenextreem sobere voorstelling. Het is dan ook knap dat de voorstelling toch een uur lang weet te boeien, dankzij de acteurs en ook bijvoorbeeld dankzij de subtiele projecties van wolken op het gazen doek, waarin je de schaduw van langzaam draaiende objectenziet, als een vage draaimolen van het leven buiten.

Aan de andere kant wordt de suggestie gewekt dat zich meer heeft afgespeeld tussen vader en dochter dan wenselijk is. En krijgt de vader, die wordt neergezet als een eenvoudige plattelander zonder veelwoorden, soms teksten in de mond gelegd die niet helemaal geloofwaardig zijn bij zo'n stug type. Waar de vorige voorstellingen van Magne van den Berg ook erg komisch waren, ontbreekt in deze voorstelling de humor.