Heel traag beweegt de camera over het kleilandschap. Hier ergens in Noord-Groningen hebben de twee ex-geliefden afgesproken elkaar te ontmoeten. Hier hebben ze zes jaar geleden Boris gekocht, een puppy nog; nu is Boris dood en willen ze hem samen gaan begraven.

Altijd een tikje risicovol, teruggaan naar een plek boordevol herinneringen, zeker als er ook nog een overnachting aan vast zit. Dat blijkt in De liefde begraven, een nieuw stuk van Peter de Baan (De vloer op), die ook zelf de regie heeft gedaan; het is geen verhaal over het begraven van de voorbije liefde, maar een zinderend toneelstuk over hoe liefde kan knetteren en hoe uit de puinhopen van het oude weer nieuw vuur kan gaan branden.

Aanvankelijk is de ontmoeting lauw en een tikje ongemakkelijk. Hoe zoen je een ex? Zijn er twee aparte bedden in de Bed and Breakfast en wie slaapt waar? Als beginnende dertigers zijn hun levens uit elkaar gegroeid, vooral omdat hij wel een kind wil en zij niet. Zij heeft gekozen voor carrière en een leven in vrijheid; hij heeft een nieuwe geliefde die nog steeds niet zwanger is ondanks verwoede pogingen. Jeroen Spitzenberger en Hanne Arendzen zijn een gedroomd liefdeskoppel. Spitzenberger lijkt wel gespecialiseerd in de exen-problematiek (Divorce, Alles is Liefde, Mannenharten) en Arendzen heeft zich de afgelopen jaren bewezen als een van de meest getalenteerde nieuwkomers in Van de koele meren des doods (waarvoor ze genomineerd is voor de Theo d'Or 2019), Eline Vere en Vele hemels boven de zevende.

Zij daagt hem voortdurend uit met verhalen over haar spannende minnaars, met hem te vertellen hoe lekker ze de seks met hem vond, door onbeschaamd op bed te gaan liggen, haar benen wijd. Hij stelt zich teweer, is beurtelings geïrriteerd, boos en dan weer geïntrigeerd, getriggerd door haar humor, haar onverwachte stemmingswisselingen, haar gekke opmerkingen. Twee mensen die elkaar heel goed kennen, die mooie herinneringen ophalen maar ook elkaars kwetsbare plekken heel goed kennen. En die op zoek zijn, nog steeds, zoals iedereen en zeker dertigers, naar wat nu eigenlijk echt belangrijk is voor hen. De Baan heeft de tekst subtiel opgebouwd, laverend tussen verwijten, frustraties, hoop en verlangen.

Geregeld wenden de spelers zich tot het publiek. 'Vertel eens wat je doet', zegt hij tegen haar. 'Nee, tegen het publiek, ik weet het wel.' Een kunstgreep die averechts kan uitpakken omdat je als toeschouwer totaal uit het verhaal wordt gehaald, maar hier wonderwel werkt. Het zegt veel over de kwaliteit van de acteurs die elkaar haarscherp aanvoelen en even geloofwaardig als herkenbaar op elkaar reageren. Het toneelbeeld (Ascon de Nijs) bestaat uit een levensgroot videoscherm waarop trage bewegingen te zien zijn door het Groningse landschap dat nauwelijks merkbaar verandert in een abstract expressionistisch schilderij, voor meerdere interpretaties vatbaar. De liefde begraven is een ode aan de liefde.