Drie hoeden, twee zwaarden, drie pruiken, een narrenkap, een bril, een koffertje, een speelgoedpaard en een draaitafel. Met deze bescheiden attributen, drie acteurs, een actrice en de tekst van Shakespeare natuurlijk, tovert het Vlaamse Tonic een juweel van een voorstelling uit de hoge hoed. De beperkte middelen worden maximaal benut, elk miniem detail is tot op het bot uitgedacht en tegelijkertijd komt het spel zo naturel en fris over dat het vanzelf lijkt te gaan. De tekst is gebaseerd op de ruim honderd jaar oude vertaling van L.A.J. Burgersdijk en zelfs die klinkt als gisteren geschreven.
Tonic is een jong, nieuw toneelgezelschap dat is voortgekomen uit De Vrije Radicalen en nog eerder Gordijnen voor Konijnen heette. De groep maakte twee jeugdvoorstellingen en een bewerking van Tsjechovs Drie Zusters. En dan nu opnieuw een klassieker, Shakespeare's drama over de koning die zijn lievelingsdochter onterft.
De speelstijl van Tonic is enigszins grotesk, personages worden met een pennenstreek aangeduid. Zo is de hertog van Kent herkenbaar doordat een stukje zwarte tape verticaal op zijn kin wordt geplakt (de hertog heeft een sikje); als hij zich noodgedwongen vermomt als de dienaar vormt hetzelfde stuk tape een Hitler-achtig snorretje. Het is ongelooflijk hoe snel de metamorfoses plaatsvinden. De dochters van de koning worden aangeduid met een sjieke, witte hoed, met een pruik op spelen ze Gloster en zijn zonen: de wettige zoon Edgar en bastaardzoon Edmond. Met z'n drieën vertolken ze alle rollen, alleen de twee echtgenoten van koningsdochters Gonerill en Regan zijn in deze versie weggelaten. Het is van een duizelingwekkende logistiek en toch slagen ze erin om het verhaal volstrekt helder over te brengen.
Tegenover de groteske speelstijl van de drie acteurs staat de emotionelere speelstijl van Katelijne Damen die de titelrol speelt. Met een grijze muts over haar hoofd en in een lang bruin gewaad, met zachte stem en naar binnen gekeerde blik, is zij een overtuigende koning Lear. Mooi laat zij zien hoe de aanvankelijke machthebber langzaam wegglijdt in waanzin. Aangrijpend is het wanneer zij haar ten onrechte verbannen lievelingsdochter Cordelia tenslotte in haar armen houdt maar het te laat is.
De chemie tussen die verschillende generaties en speelstijlen werkt in dit geval verrassend goed. De tragiek wordt voelbaar dwars door alle komische momenten heen en omgekeerd is er ook steeds ruimte voor de lach als de ontroering je bij de keel dreigt te grijpen. De voorstelling zit zo barstensvol mooie momenten en verrassende overgangen dat je ogen en oren te kort komt. Twee keer gaan kijken dus. Minstens.