Wachten kan lang duren. Als de slagboom net voor je neus dicht gaat bijvoorbeeld en je geen idee hebt wanneer hij weer opengaat. Wachten voor de slagboom is het uitgangspunt voor een voorstelling van Zure Room, uitgebracht in het kader van het Nieuwkomersproject van Orkater.

De roodwitte slagboom staat centraal in de ruimte, waarbij de weg- asfalt met strepen in het midden- achter de slagboom doorloopt naar boven en zo de acherwand vormt. De vier mensen die voor de slagboom staan te wachten zijn aanvankelijk geduldig: een man met een voetbal in sporttenue, een man met een aktetas, een man met slippers en een vrouw in een kort rood jurkje. Ze draaien eens om, tokkelen met hun vingers op de rug, zetten hun spullen neer en lopen eens naar voren om te kijken of er al wat gebeurt. De openingsscène duurt lang, maar wachten wordt hier wel tot kunst verheven. Omdat er vrijwel niks gebeurt, veroorzaakt een kleine beweging een aardverschuiving. Met fysiek spel slagen de makers erin de spanning lang vast te houden. Het is bijna jammer als ze met elkaar gaan praten en de ban wordt verbroken.

Wat daarna volgt, is in dramatisch opzicht minder spannend. De personages krijgen meer contouren, maar de verschillende scènes hebben weinig samenhang en versterkten elkaar niet: de ene scène is eenvoudig wat leuker dan de andere. We zien acrobatische schermutselingen, een cowboy-act, een scène waarin de enige vrouw, Natalie Heevel, uitbarst in een soort Nina Hagenlied.Muzikaal is het spannend: een geluidsman zorgt voor ijle geluiden en de spelers weten ook raad met gitaar en percussie. Af en toe pakt Natalie de microfoon en stelt persoonlijke vragen over de spelers aan het publiek: Denkt u dat Robin agressief is? Of: wie denkt dat dit een prettig werkproces was?

Die laaste vraag kan trouwens positief worden beantwoord want uit de (korte) voorstelling spreekt een hoop talent, plezier, energie en ideeën.