Al voor de vierde keer brengt Haye van der Heijden met het gezelschap Mussen & Zwanen (zo genoemd naar hun eerste successtuk) een oer-Nederlandse komedie, dit keer Midzomerstrandkomedie geheten. Het beproefde recept - relatieperikelen, gelardeerd met een sausje van ondeugende kwinkslagen - wordt ook nu weer met verve gehanteerd.

Met vier acteurs en een blikken emmer worden maar liefst negen personages neergezet. Veel verkleedpartijen dus, die uiterst simpel zijn gehouden. Badjas aan, bevende handen en een slepende tred, dat is Pieter-Pieter; korte broek en hemdje, daar hebben we Tjeerd. Het procédé van in-en uit de personages stappen, dat zo bekend is van het gesubsidieerde toneel, wordt hier met succes gehanteerd. Van te voren deelt een van de actrices mee hoe het zit met die personages en wanneer wie wie is. De blikken emmer stelt de zoon van Tjeerd voor, Germaine, de minst gelukte en eigenlijk totaal overbodige rol.

Het stuk speelt zich af aan het strand van Menton aan de Franse Rivièra, mooi simpel verbeeld met een knalgele achterwand en wat strandstoeltjes. Daar proberen de badgasten zich, ieder op geheel eigen wijze, te vermaken en bij te komen van het gestresste bestaan. oer-Hollands is Tjeerd, het prototype van de zuinige Hollander, die elke aanslag op zijn portemonnee als een persoonlijke bedreiging ervaart. Dan is er de smakelijke, maar al bijna dertigjarige Smikkie (Frederique Huijdts), die smachtend maar vergeefs op zoek is naar Een Man.

Wie daar prima voor in aanmerking zou kunnen komen, is de getatoeëerde Ruf, die zichzelf als zeer geslaagd beschouwt. "Ik zit net onder God", beweert hij. Hij is jong, blank, rijk, aantrekkelijk en man. Helaas blijkt hij van het rijtje in onze samenleving geapprecieerde deugden er een te missen: onder zijn hanengedrag blijkt een homoseksuele geaardheid te schuilen, een overigens wel erg onwaarschijnlijke 'coming out'.

Zo zijn er nog een paar types die er stuk voor stuk geheimen op na blijken te houden. Nog een personage komt uit de kast, Pieter-Pieter heeft zijn leven lang gestreden tegen zijn pedofiele neigingen, maar gaat in de Franse zomerzon voor de bijl en zo zijn er nog een paar drama's te verhapstukken. Na een aanvankelijk frisse start, met geestige observaties, krijgt het stuk in de tweede helft dan ook wel erg drakerige trekjes. Enige psychologische diepgang ontbreekt, de personages weten zich niet aan het cliché te ontworstelen.