Ze deed alle stunts zelf, Annie Bos, niks geen stand-in. Ze liet zich vastbinden op een molenwiek en zes, zeven keer ronddraaien. Bij een benzine-ontploffing schroeide ze haar haar, tot aan haar wimpers en wenkbrauwen toe. Als ze moest huilen, keek ze in de sterke filmlampen en dan kwamen de tranen vanzelf.
Op haar 33e maakt ze haar laatste film, daarna wordt ze 'te oud' gevonden. De rest van haar leven brengt ze door in vergetelheid met een donkere zonnebril op, omdat haar ogen beschadigd waren door het felle filmlicht. Het levensverhaal van Annie Bos (1886-1975), filmdiva uit het begin van de vorige eeuw, wordt door Céline Linssen gekoppeld aan dat van een eigentijdse filmdiva: Willeke van Ammelrooy. Zij speelt de rol van de bejaarde Annie Bos die op verzoek van een amateur-filmhistoricus terugkijkt op haar werk en haar leven.
Willeke van Ammelrooy speelt de rol van Annie Bos in het begin stroefjes. Haar microfoon staat te hard afgesteld of ze gaat er weinig subtiel mee om en ze heeft moeite met de vorm: een quasi-monoloog tegen de amateur-filmhistoricus en quasi-telefoongesprekken met haar schoondochter. De tekst is voorspelbaar en biedt weinig ruimte om haar personage meer kleur te geven.
De filmfragmenten die af en toe op het gazen doek achter haar geprojecteerd worden zijn aanvankelijk spannender om naar te kijken dan de scènes met de actrice ervoor.
Wanneer halverwege de voorstelling een van de technici met een videocamera live opnames maakt van Willeke van Ammelrooy, komt er leven in de voorstelling. Het is een fascinerende transformatie; je ziet meteen de enorme kwaliteiten van Willeke van Ammelrooy als filmactrice. Ze begint te ademen en te leven zodra de camera op haar gericht is, ze danst en verleidt moeiteloos.
Toen 't Licht Verdween geeft een aardig beeld van een vrijwel vergeten periode uit de filmgeschiedenis en laat en passant zien hoe de kunst van het toneelspelen voor een camera zich heeft ontwikkeld: van het grote gebaar in de stomme films tot steeds subtielere vormen. Het is interessant om te zien hoe Annie Bos destijds al haar best deed om steeds 'kleiner' te spelen.
Als ontmoeting tussen twee boeiende actrices, is de voorstelling minder geslaagd. De kennismaking met Annie blijft nogal anekdotisch en oppervlakkig en dat van Ammelrooy vooral flonkert als filmactrice, dat wisten we eigenlijk al.