In een kale ruimte ligt een man te roken op bed. Opeens begint op de achterwand een lichtje te bewegen, klein en aarzelend. De man staat gefascineerd op en probeert het lichtje te volgen. Na verloop van tijd kan hij zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en scheurt het papier open. Meer licht wordt zichtbaar, een arm steekt naar buiten. Ten slotte is er geen houden meer aan en stapt uit een spleet in de wand een man tevoorschijn, gevolgd door nog drie lotgenoten.

De eenzaamheid en de rust zijn doorbroken, maar of de man daar nu blij mee moet zijn? Het gezelschap pikt zijn deken in, sjort aan zijn matras, pikt zijn sigaretten en zorgt voor een totale chaos in zijn kamer. Het begin van de nieuwe voorstelling van Theatergroep Bambie, de 12e, eenvoudig Bambie 12 genaamd, is spannend. Bambie 12 gaat over het individu tegenover de maatschappij, over eenzaamheid versus groepvorming, over 'een tegen allen en allen tegen een'. De voorstelling als geheel maakt een minder sterke indruk dan de laatste Bambie-aflevering, Bambie 10, met Marien Jongewaard, 'een hoopvolle voorstelling over cynisme'. Bambie 11 is overigens vorig jaar afgelast vanwege artistieke onenigheid en wordt in januari 2008 in andere bezetting alsnog gespeeld. In Bambie 12 zijn de associatieve verbanden niet altijd even duidelijk, ondanks de mooie beelden. Een prachtige pastiche op de westerse consumptiedrift wordt afgewisseld met minder krachtige en overtuigende fragmenten. De hilarische scène begint en eindigt met marsmuziek die de personages dwingt tot een krankzinnig tempo: ze rennen achter elkaar aan, drinken bier met gulzige slokken, eten met grote happen en bedrijven bot de liefde. Als een bewegend schilderij van James Ensor: verwrongen personages die net doen alsof ze pret hebben maar waar de ellende aan alle kanten doorheen schemert. Daarna volgt een fragment waarin 'de primitieve mens' neergezet wordt. Tegenover de kapitalistische uitwas van daarvoor, wordt de primitieve mens afgeschilderd als een halfnaakte, met takkenbossen zwaaiende wilde, voorzien van een neusbeen, die volgens het zalvende commentaar 'veel dichterbij zijn natuurlijke staat' zou zijn dan de vervreemde westerling. Het leukst is de begeleidende stem op televisie: "Bruce Parry is een romanticus".

Tussendoor zijn er mooie beelden te zien, bijvoorbeeld van de vrouw die alsmaar huisjes uitbraakt of van de strip met stropdassen. Theatergroep Bambie heeft een bijzondere naam opgebouwd met theater waarin nauwelijks wordt gesproken, maar met mimiek en lichaamstaal veel wordt gezegd. Dat werkt fantastisch als, zoals bij Bambie 10 het kader strak is en alles op zijn plek valt. In deze voorstelling is niet altijd even duidelijk wat de makers willen vertellen.