Traag beweegt de gravin zich in haar witsatijnen japon, de armen omhoggeheven, het witgeschminkte gezicht enigzins afgewend. "Ik ben de schone slaapster en het betoverde kasteel", zucht ze. Haar schoonheid is oogverblindend, maar zij is veroordeeld tot een leven van eenzaamheid en duisternis. Vampirella is de ongelukkige heldin van het gelijknamige toneelstuk van Carrousel, in de regie van Marlies Heuer. Het stuk is gebaseerd op een oorspronkelijk als hoorspel geschreven verhaal van de Engelse schrijfster Angela Carter en bewerkt door Marlies Heuer.

Zowel in het origineel als in deze bewerking vormt het uitgangspunt een reeks personages uit verschillende tijden en sferen die naast elkaar geplaatst worden. Zo zijn daar de graaf (Dik Boutkan) en zijn dochter (Kathenka Woudenberg), de gouvernante (Marlies Heuer) die om persoonlijke redenen en tegen een hoog salaris bereid is gevonden af te reizen naar het ver van de bewoonde wereld gelegen Karpatenkasteel, en een jonge held (Han Oldigs). Samen met zijn vriendin vertegenwoordigt hij de gewone wereld. Met hun moderne, leren jacks en gympen verdwalen zij tijdens een fietstocht in het donkere bos en belanden op het verafgelegen kasteel. Waar de held bijna wordt gedood door de naar vers bloed smachtende Vampirella, maar dankzij de ontluikende echte liefde toch weet te ontsnappen....

Het stuk is fragmentarisch opgebouwd en verspringt telkens van de ene realiteit in de andere, van de tijdloze kilte op het kasteel tot de nerveuze dwaaltocht van de held. Tussendoor verschuift het perspectief onder andere naar een rechtbank waar een verhoor plaatsvindt van een lijkenschenner uit de negentiende eeuw of naar het pleidooi van een menseneter die begrip vraagt voor zijn wandaden.

Liefhebbers van het horrorgenre kunnen hun hart ophalen aan de mooie, gestileerde beelden en het suggestieve geluidsdecor. Gedeeltelijk wordt dat met behulp van de meest curieuze objecten live tot stand gebracht, met name door Dic van Duin. Waar het in deze enscenering aan ontbreekt, is aan samenhang. Met name de overgang tussen de wereld van de gekwelde gravin en die van de moderne held is door het verschil in speelstijl weinig overtuigend. Daardoor blijft Vampirella een enigszins bloedeloos stuk, waarin de sfeerbeelden beklijven, maar de personages te weinig tot leven komen.