"De tijd is een rolstoel. Wij zijn de invaliden die ons met behulp van de rolstoel proberen te verplaatsen." Aan het woord is cultgoeroe Clifford A. Pickover (Gerardjan Rijnders). Met zijn lippen raakt hij de microfoon haast aan. Zacht maar indringend, met omfloerste stem, spreekt hij zijn bezwerende teksten.

In Ruigoord, De Geboorte, wordt aanvankelijk vooral de flowerpowersfeer van de jaren zeventig opgeroepen. Rondom een enorme eettafel is een bonte mengeling hippe types verzameld, die in alle kleuren van de regenboog zijn uitgedost. De kleding is een mix van comfort (overalls en wijde broeken) en theatraliteit (bloemenkransen, bruidssluier), gelardeerd met een vleug vrijheid blijheid (sexy ondergoed en lage decollete's). Goeroe Clifford A. Pickover onderscheidt zich in zijn maagdelijk witte designpak duidelijk van de rest. Op toneel krioelt het van de mensen die allemaal hun eigen ding aan het doen zijn. De een staat in de hoek af te wassen, de ander kijkt tv, een klein meisje huppelt door alles heen en dan is er ook nog een keffertje dat te pas en te onpas begint te blaffen.

Tegen de tijd dat je denkt: maar wat moet ik hiermee?, begint er wat structuur in de voorstelling te komen. Op een scherm boven het toneel zijn videobeelden te zien, van omgeploegd land, een bulldozer. Vast en zeker beelden van Ruigoord, denkt de welwillende toeschouwer.

Clifford kruipt achter zijn microfoon en begint te spreken. Over Ruigoord gaat het niet. Als rode draad fungeert het verhaal van de nacht van zijn geboorte, voor hem een obsessie. Belangrijkste personages: de afwezige vader, die onderweg naar huis op de snelweg bij een ongeluk betrokken raakt. De inwonende grootvader die al vijftien jaar op de bank televisie zit te kijken. En de aanstaande moeder die zich wanhopig alleen door die lange nacht van barensweeen heensleept.

Het verhaal wordt deels verteld met behulp van videobeelden, deels ter plekke gespeeld (met Janni Goslinga in de rol van de hoogzwangere moeder), deels van commentaar voorzien. Een videocameraman neemt ter plekke beelden op, terwijl er ook live muziek wordt gemaakt. Spel, commentaar, video en geluidsmontage vormen een multi-mediale mix, die knap in elkaar is gezet en spannend is om naar te kijken.

Het grootste bezwaar van de voorstelling is de zweverige inhoud. Tegen de tijd dat het opzwepende ritme een orgiastisch hoogtepunt bereikt in de vorm van een zielsverhuizing van het dode verkeersslachtoffer naar de pasgeborene, ben ik allang afgehaakt. Het fenomeen Ruigoord speelt geen enkele rol, behalve door de verwijzing naar een vage scene die het leven ervaart als een grote egotrip, waarin wolkige overpeinzingen over zielsverhuizingen de leegte inhoud moet geven. Waarom dan die titel? Je zou verwachten dat de politieke werkelijkheid im-of expliciet een rol zou spelen, maar niets is minder waar. Deel een van het tweeluik over Ruigoord althans verzandt inhoudelijk in bombastische quasi-spiritualiteit en navelstaarderij.