Bedeesd blikken de twee jonge mannen de wereld in. Vol van onstuimige gevoelens en artistieke verlangens zijn ze, maar hoe breng je die nu over? De schrijver heeft wel degelijk een rijk gedachteleven maar het ontbreekt hem aan consistentie, concludeert hij zelf; zijn gedachten springen van de hak op de tak. Het enige constante in zijn leven is een onderstroom van melancholie.
In De miserie van de jonge Werthers zien we twee bevriende, jonge kunstenaars die worstelen met het leven, de kunst en bovenal de liefde. De titel verwijst naar het hoogtepunt uit de romantische Weltschmerz-literatuur, Het lijden van de jonge Werther van Goethe. Een hele golf van zelfmoorden volgde er in Europa na het verschijnen van het boek, waarin de jonge Werther geen andere oplossing zag dan een einde aan zijn leven te maken. Deze twee jonge Werthers zijn al net zo wanhopig op zoek naar een manier om, anders dan de goegemeente met hun afgestompte gevoelens en dodelijk saaie levens, groots en onstuimig te leven of anders desnoods te sterven.
De een is dodelijk verliefd op ene Lotte, die haar hart al aan een ander heeft verpand. In ruil voor zijn honderd rozen, krijgt hij van haar een klein stukje zeep cadeau. Dat levert een dilemma op, want hij wil de zeep dolgraag gebruiken, maar ja, wat dan? Dan heeft hij al gauw geen zeep meer. De schrijver wacht vergeefs op een telefoontje van de uitgever, waar hij zijn eerste pennenvruchten heen heeft gestuurd. Zijn vriend verwijt hem navelstaarderij, maar zelf vindt hij zijn navel zo diep en zo groot dat de hele wereld er gemakkelijk in past.
De voorstelling is knap opgebouwd: het op zich nogal saaie gegeven van twee mannen die ouwehoeren over het leven, krijgt telkens nieuwe impulsen. Lege flessen wijn, een woud van schemerlampjes en veel kunstmatig belicht groen vormen de achtergrond waar de twee heren hun verhaal vertellen vanuit draaibare bureaustoelen.
In regie van Peter van den Eede is De miserie van de jonge Werthers een echte Koe-voorstelling geworden. De twee jonge acteurs stellen zich kwetsbaar op in een intieme speelstijl, waarin je als toeschouwer door de openheid, de eenvoud en de verwondering waarmee zij om zich heen kijken heel direct wordt aangesproken. Af en toe stappen ze moeiteloos in of uit hun rol, ze blijven dichtbij zichzelf, maar slagen er dankzij een grote intensiteit en een zeer droog gevoel voor humor in te blijven boeien. Stefaan van Brabandt en Nico Sturm zijn er wonderwel in geslaagd zich deze bijzondere vorm van theatermaken eigen te maken.