Agent Willemse heeft zich altijd al kwaad gemaakt over dat stomme sprookje van de gebroeders Grimm. Je laat je als goede vader toch niet door zo'n gemene vrouw overhalen, om je kinderen in het bos achter te laten. Dan ben je als vader toch geen knip voor je neus waard, vindt hij, dan ben je gewoon een slappe lul. Over zichzelf als vader is Willemse ook niet erg tevreden, misschien maakt hij zich daarom wel zo druk. Zijn twee zonen zijn weggelopen van huis en ergens wel terecht, oordeelt hij zelf. Omdat zijn vrouw na hun eerstgeboren zoon Hans vast op een meisje had gerekend, wilde zij de tweede zoon per se Chrietje noemen, maar dan met Ch, zoals in Chriet Titulaer.

In De Zaak Hans & Chrietje wordt het verhaal verteld van vader Willemse, een eenvoudige politie-agent die zijn dagen doorbrengt met tobben over wat er mis is gegaan met zijn leven. Totdat er een nieuwe collega op kantoor komt, de dromerige Hoekstra, die hem hele nieuwe vragen stelt. Of hij vindt dat je van lievelingskleur kunt veranderen bijvoorbeeld? Door de frisse blik van Hoekstra, verandert ook de kijk van Willemse op het leven.

In de voorstelling van iets meer dan een uur worden verschillende verhaallijnen en sferen door elkaar heen verweven, die niet allemaal even sterk zijn uitgewerkt. Daardoor is het eindresultaat nog wat onevenwichtig van opbouw. Ook in het spel van Servaes Nelissen als Willemse en Thomas Coltof als Hoekstra is de balans wat zoek. Servaes is een acteur bij wie tragiek en humor in elkaars verlengde liggen. Met zijn sobere speelstijl, subtiele miniek en knappe timing weet hij agent Willemse meteen tot een klassiek personage te maken. Thomas Coltof, die op zich niet onverdienstelijk speelt, geeft hem te weinig weerwerk, waardoor de spanning tussen beide personages niet optimaal is.

Desondanks valt er genoeg te genieten van De Zaak Hans en Chrietje. Het is een innemende voorstelling met geestige vondsten, mooie filosofische bespiegelingen en aan het eind een verrassende omkering.