Het begint ergens in een onderaards dodenrijk, een Hadesachtige schimmenwereld. Zwak stralen nog wat lichtjes, eromheen bewegen vage gedaanten in het donker. De muziek is etherisch, een klaagzang weerklinkt. De kreunende gedaanten verbeelden de vrouwen van Troje die in totale ontreddering rouwen, wenend om hun afgeslachte geliefden en de ondergang van hun trotse stad. Vanuit die klagende vrouwen van toen maken Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot in hun nieuwe voorstelling Ponyclub, geen Trojaanse vrouweneen sprong naar de wereld van nu. Zij hebben zich de vraag gesteld: hoe zit het nu eigenlijk met ons, vrouwen? Hoe gaan wij om met de dreigingen van de moderne wereld: stijgende oceanen, de kredietcrisis en het oprukken van het rechts nationalisme, om maar wat te noemen. Klagen de vrouwen vandaag de dag nog steeds om allle rampspoed of proberen ze er ook wat aan te doen?

Vanuit de onderwereld belanden we in een soort rechtszaak, met een beklaagdenbank, interruptiemicrofoons en een overheadprojector. Boven de beklaagdenbank hangt een speelgoedpony, zo een als je op de kermis kunt winnen, met veel kleuren. Intussen zien wij een hedendaagse Helena (Suzan Boogaerdt), sexy met haar pumps en korte rokje, maar met dramatisch uitgelopen mascara en kapotte nylons. Zij keert zich tegen de verwoestende opofferingsgezindheid van vrouwen: 'Dames. Wilt u nu eindelijk uw bovenkamer gebruiken in plaats van uw onderbuik?' Willemijn Zevenhuijzen strompelt als Kassandra rond met een porseleinen theeservies en probeert in een even ontroerende als wanhopige redevoering ons te overtuigen van haar met veel moeite verworven en tamelijk minimale levensfilosofie die neerkomt op het aloude: 'wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet'. Kassandra is de profetes die door niemand wordt geloofd en het lijkt wel of alle vrouwen van nu hun geloofwaardigheid kwijt zijn. Het geklaag van de Trojaanse vrouwen transformeert bij de hedendaagse vrouw in het vage gemompel, de aarzelende betoogtrant, doorspekt met tegenstrijdigheden en eeuwig verontschuldigend gedrag: sorry, dat ik besta. Want er is zoveel en we kunnen niet kiezen. Waar moeten wij ons in godsnaam druk over maken, mevrouw de voorzitter? Eten voor iedereen, de angstaanjagende stijging van de zeespiegel of toch maar de tonijnvis?

Ponyclub, geen Trojaanse vrouwenis een geestige en intelligente voorstelling, waarin BoogaerdtVanderSchoot vlijmscherp kijken naar de eigen sekse. Tekstbijdragen zijn onder andere van Laura van Dolron, maar ook Hedy d'Ancona, Kaouthar Darmoni, Fleur Jurgens en Liesbeth van Tongeren hebben pamfletten geschreven. Na het indrukwekkende Bimbo, over de toenemende pornoficatie van de samenleving, heeft Theatergroep Boogaerdt/VanderSchoot opnieuw een sterke voorstelling gemaakt..