"Hallo, kindertjes van het hele land!" Met haar hartelijke stem en ontwapenend enthousiasme begroet de presentatrice van het kleuteruurtje (Lies Visschedijk) de kinderen in de studio en natuurlijk de kleuters thuis die ongetwijfeld met rode koontjes naar de radio luisteren. We zien haar in de geluidsstudio, begeleid door twee acteurs die de stemmen imiteren van het stel kleuters dat haar zogenaamd omringt. Vooral de zware bas van de boomlange Bas Keyzer schuurt geestig met zijn hoge kleuterpiepgeluid en de sociaal wenselijke antwoorden die hij geeft. Nog grappiger is de scène omdat je intussen de interactie ziet van de drie personages. De discrepantie tussen het opgewekte kleutergebabbel en het non-verbale gebeuren - de verveling, kleine irritaties en jaloezie- dat zich intussen voor je ogen afspeelt, is groot.
Het is een van de sterkere scènes in Hallo, hallo, wie stinkt daar zo?, de voorstelling die Rieks Swarte maakte samen met cabaretier Vincent Bijlo. Hallo, hallo, wie stinkt daar zo? (het antwoord op de vraag luidt overigens: het mannetje van de radio!) is een nostalgische radiorevue, een ode aan de onschuld en de gezelligheid uit de jaren vijftig.
De voorstelling begint met het op gedragen toon voorlezen van de waterstanden en eindigt met het Wilhelmus. Tussendoor zien wij een potpourri van liedjes, conferences, de rubriek 'wat gaan wij eten?' ( macaroni-kroketten of beter: macaroni-croquetten, gemaakt met het onvermijdelijke bloempapje) en natuurlijk het hoorspel. Een spannende aflevering van Paul Vlaanderen waarin de hand van Rieks Swarte, die een kleine rol speelt als conciërge in stofjas, zichtbaar wordt door de toegevoegde beelden op video.
De nieuwsberichten zijn nogal gekleurd: bij het bericht over de opening van een Cobra-tentoonstelling wordt vermeld dat het hier schilderijen met felle kleuren en rare vormen betreft "die uw kind ook kan maken". Sommige scènes zijn flauw, zoals die over een haargroeimiddel of een Chinese sketch met Ping, Pang en Pong die echt nergens over gaat. De makers hebben niet geprobeerd om een kritisch beeld te schetsen van de jaren vijftig, al waarschuwt Vincent Bijlo in een Wim Kan-achtige conference de denkbeeldige minister-president in de 21e eeuw op te passen voor kneuterigheid: denk groter! Evenmin is er een extra laag toegevoegd aan de revue, waarin de relaties tussen de verschillende presentatoren meer uitgewerkt worden, zoals in Kleutertje Luister. Dat had de voorstelling sterker kunnen maken.
Hallo, hallo, wie stinkt daar zo? is een vrolijke voorstelling, vol herkenbare kneuterigheid, zeker voor oudere mensen die dan ook gezellig mee kunnen deinen op de hits van weleer. Knap gemaakt, mooi gezongen, vol afwisseling en speelplezier.