Zonder aarzelen tilt de vrouw haar lange rok omhoog, ten teken dat de huwelijksnacht wat haar betreft geconsumeerd kan worden. Zover komt het echter niet; tijdens de schermutselingen dreigt er een boek te vallen en de kersverse echtgenoot heeft alleen nog maar aandacht voor het beduimelde exemplaar op de grond. Boeken zijn alles voor professor Kien, de hoofdpersoon uit Hoofd zonder wereld, naar Het martyrium van Elias Canetti. Liefde is voor hem wel de ergste vorm van tijdverspilling en het is dan ook louter uit praktische motieven dat hij zijn huishoudster gehuwd heeft.

Ditte Pelgrom en Czeslaw de Wijs maakten voor 't Barre Land een razend knappe bewerking van het dikke boek van Canetti. Het eerste deel was al in april in Haarlem te zien en inmiddels is ook het tweede (van de drie) delen in premiere gegaan. De voorstelling wordt gespeeld in een piepklein decor waar de toeschouwers bovenop zitten. In de beperking toont zich weer eens de meester want 't Barre Land pakt flink uit op een paar vierkante meter. Een langwerpige planken tafel van pakweg tachtig centimeter bij drie meter vormt het speelvlak, daarachter staan wat houten schragen als achterwand. Aan weerszijden van de tafel staan twee leunstoelen, links zit de professor, uiterst rechts zijn echtgenote en ergens daartussen vindt een verschrikkelijke machtsstrijd plaats; aanvankelijk is de professor heer en meester, aan het einde van het eerste deel is hij door toedoen van zijn steeds geniepiger wordende vrouw zijn huis en al zijn bezittingen kwijt.

In sneltreinvaart worden de scènes gespeeld, in een energieke, frisse stijl waar de acteurs zelf zichtbaar lol in hebben. Dat levert een komische, bij vlagen absoluut hilarische voorstelling op, met ijzersterk spel van het hele ensemble. Uitblinkers zijn, als altijd, Jacob Derwig die de humorloze professor Kien met zijn archaïsche zinsbouw en zijn droogstoppelproza verbluffend knap neerzet. Vincent van den Berg heeft een nieuw soort functie gekregen, namelijk die van souffleur, commentator, aanjager van scenes en spelbegeleider ineen. Hij zit op de grond tussen de twee vuren in, legt nadrukken en accenten, trommelt een opzwepend ritme of probeert met handen en voeten de spelers voor ernstige misstappen te behoeden. In het tweede deel speelt hij de rol van de malafide dwerg Fischerle, die de professor op zijn tocht langs de zelfkant van de samenleving langzaam maar zeker verder richting afgrond drijft. Ook in de bijrollen, vroeger wel eens een zwak punt bij 't Barre Land, wordt goed geacteerd. Martijn Nieuwerf maakt geestige rollen van de hitsige meubelverkoper en van de Franse oproerkraaier. Overal zijn eenvoudige oplossingen gekozen: de bult op de rug van Fischerle wordt verbeeld door een ouderwetse pukkel op zijn geruite pak. Het spelplezier en het tempo blijven ook in het tweede deel hoog. Hoofd zonder wereld is nu al zonder twijfel een van de leukste voorstellingen van het seizoen.