"Kies voor een middelmatig leven, iets grijs, zonder al te heldere tonen of te diepe kleuren", is het dringende advies van Ivanov. Zelf heeft de titelheld, als je het prototype van de gekwelde jongeling een held mag noemen, op zijn 35e meer dan genoeg van zijn bestaan. Zijn vrouw Anna is ziek en ten dode opgeschreven, schuldeisers achtervolgen hem en in heel zijn wezen voelt hij niets dan walging en verveling. Een typisch geval van vroege midlifecrisis, zouden wij nu zeggen.
Het toneelstuk van Anton Tsjechov uit 1887 is in de versie van Het Toneelhuis rigoureus bewerkt en ingekort, net zoals in die van Jan Decorte, onder de titel Sasja Danse een paar maanden geleden nog te zien in de Toneelschuur. De bewerkers schrapten een groot aantal van de bijfiguren en brachten de cast terug tot de kern: Anna, (de vrouw van Ivanov), de oom, de dokter en de familie Lebedjev: vader, moeder en de mooie dochter Sasja.
In regie en vormgeving is net zo consequent gekozen voor een vrij sterke stilering waarin alles tot de essentie is teruggebracht. Als het stuk begint, zit Ivanov gevangen in een bundel licht, achter zijn kleine bureautje in het midden van het lege toneel, te schaven aan een modelbootje. In het volgende bedrijf, dat zich afspeelt bij de Lebedjevs, is datzelfde bureau de keukentafel waar moeder een kip zit te plukken. Ook in de kostumering is die stilering mooi uitgewerkt: de vader van Sasja draagt wel vier krijtstreepcolberts over elkaar, waarmee zijn slobberige karakter fraai wordt neergezet; de oom heeft een veel te wijde broek aan die rondom zijn middel is dicht gespeld en waarvan de overblijvende flap heen en weer zwiept voor zijn buik.
Vooral de rollen van de vader en moeder van Sasja en die van de oom worden sterk aangezet. Jan Bijvoet speelt een prachtige komische vader, totaal aan de lorem maar met een hart van goud. Koen van Kaam is een overtuigende Ivanov, sympathiek en geloofwaardig. De enige die enigszins uit de toon valt, al is het maar door haar niet-Vlaamse tongval, is Ariane van Vliet, die de rol van Sasja net te dik aanzet.
De voorstelling balanceert mooi tussen tragedie en komedie, alleen tegen het einde dreigen de hilarische scènes rondom het voorgenomen huwelijk van Ivanov en Sasja te ontaarden in pure slapstick. Ondanks de rigoureuze bewerking , heeft de voorstelling de nuances niet verloren. Door de doeltreffende stilering en doordat je merkt dat er echt een groep aan het werk is, is deze Ivanov een genot om naar te kijken.