Dwars door het lichte zomerkostuum van de man lopen grillige lijnen en patronen. Het beeld van een bakstenen muur, een flatgebouw, een spel van licht en schaduw op een muur. Achter de man hangt een wit doek waarop dia's geprojecteerd worden. Doordat ze dwars door hem heen lijken te schijnen ontstaat een soms alleen grafisch interessant, soms tot de verbeelding sprekend lijnenspel.

Aanvankelijk leiden ze de aandacht af van de spreker, de acteur Chris Junge. Schaap van de slapers is de eerste toneeltekst van de auteur Hans Kloos en wordt gespeeld in het kader van het festival Take#1, een reeks solo-voorstellingen die deze week in Haarlem te zien zijn. Het is een monoloog van een opsporingsambtenaar van de sociale dienst die gaandeweg steeds verder ontspoort. Zijn aanvankelijke ijver om fraudeurs te pakken transformeert naadloos - en voor mij eerlijk gezegd nogal ongeloofwaardig - in een hunker naar nachtelijke inbraken. Tijdens die nachtelijke tochten ontstaat een fascinatie voor slapende mensen die hem vervolgens tot aan de rand van de waanzin en de dood brengt.

De woorden staan centraal in deze voorstelling van theatergroep Zeenzucht. De acteur spreekt de tekst uit zonder verdere theatrale elementen; hij zou bij wijze van spreken net zo goed voor de radio zijn verhaal kunnen vertellen. Afgezien van de diaprojecties is er geen enkel element dat de aandacht afleidt van tekst en spreker. Dat vraagt nogal wat van beide. Hoewel Chris Junge geen slechte verteller is, en de tekst zo nu en dan best geestig, blijft er al met al wel heel weinig over. Als je zoals ik weinig of geen affiniteit hebt met het verhaal van de sociale dienstambtenaar, zijn er alleen de dia's nog om naar te kijken. En dat is niet genoeg. De theatrale noodzaak ontbreekt.