"Waar begint het?", vraagt de actrice zich af. In haar openingsmonoloog vertelt zij hoe zij telkens weer stuit op de grenzen van de taal en daarmee op de grenzen van de wereld. De zin "Ik ga een nieuw leven beginnen" hangt voor haar in het luchtledige. Hoe kun je in een wereld waarin alles al ingevuld en voorgekauwd lijkt, nog iets van eigenheid bewaren? De solo van Sara De Roo is een stuk vol vragen over identiteit en geluk, vrijheid en betrokkenheid en over de zin van het reizen.

Samen met cineaste Dorothee van den Berghe maakte Sara De Roo Stukgoed onder auspicieen van Toneelgroep Stan. De tekst is grotendeels gebaseerd op de roman De afwezigheid en het toneelstuk De kunst van het vragen, beide van Peter Handke. A beau mentir qui vient de loin' luidt de ondertitel, vrij vertaald: wie van ver komt, kan gemakkelijk liegen. In De afwezigheid wordt een lange reis gemaakt die leidt tot bezinning en aanvaarding van het bestaan. Het fenomeen reizen heeft zijn leugenachtige kanten: wanneer je probeert te ontsnappen aan de realiteit, blijkt dat onmogelijk. Overal word je geconfronteerd met jezelf. Aan de andere kant is stilstand onmogelijk. Je kunt geen langdurige pas op de plaats maken in het leven.

De gekozen tekstfragmenten zijn wisselend van karakter en ook de personages die aan het woord zijn, zijn niet steeds dezelfde. Op subtiele wijze wordt dat, behalve door de tekst zelf, duidelijk door minuscule verschuivingen in de mise en scene. Vanuit drie hoeken leggen videocamera's de beurtelings afstandelijke en betrokken speelstijl van Sara De Roo vast. Soms gaat zij zo zitten dat ze tegen de muur praat, maar kijkt ze je intussen meer dan levensgroot via het video-scherm aan. De steeds wisselende hoek van waaruit je haar observeert, houdt de spanning in de voorstelling. Nu eens bedeesd en ingetogen, dan weer aandachtig of met milde humor, altijd met grote intensiteit, vertelt zij haar verhalen. In de korte, indringende voorstelling creeert zij een bijzondere sfeer van weemoed en verlangen. Ze laat zien hoe sterk het verlangen om te reizen is, de eeuwige speurtocht naar elders is het beter' en verbindt op intelligente wijze het persoonlijke met het politieke. "Ik wil eeuwig zo doorlopen", eindigt zij haar solo, terwijl de camera haar bewegingen bevriest.