Een halve eeuw staat Feike Boschma, de tovenaar met lappen' al op de planken met zijn suggestieve, impressionistische verhalen. De inmiddels vijfenzeventigjarige jubilaris viert deze feestelijke gebeurtenis met een programma dat een overzicht beoogt te geven van zijn lange carriere.

Voor de pauze komt een aantal fragmenten uit het vroege werk aan bod. In De arme houthakker' is een echt ouderwets marionettentheater te zien, met poppen aan lange draden die van boven af worden bewogen. Het verhaal van de arme houthakker die voor geld kiest in plaats van voor liefde en de kous op zijn kop krijgt, heeft een geestig slot. Als de houthakker, rijk maar ongelukkig, spijt krijgt van zijn beslissing, danst zijn vrouw weg in de armen van een ander.

Moederliefde' toont de verstikkende liefde van een moeder voor haar kind dat zij volpropt met melk en geen enkele bewegingsvrijheid gunt. Het verhaal neemt een surrealistische wending naar een tafereel onderzee, waarin levensgrote kwallen en een enkele diepzeevis voor mooie beelden zorgen.

Erg geestig is Het Zwanenmeer dat Feike Boschma maakte met Rob van Houten met wie hij vooral in de jaren zeventig intensief samenwerkte. Door Tsjaikovski s overbekende klanken heen hoor je het straatorgel Aan de Amsterdamse grachten spelen. De aanvankelijk idyllisch rondzwemmende zwanen komen geleidelijk in steeds smeriger grachten terecht, met levensgrote ratten die een olijk dansje wagen. De korte fragmenten leveren ontroerende beelden op, waarin de tijd lijkt te hebben stilgestaan.

Het deel na de pauze, De poppen aan het dansen', is autobiografisch van aard. Boschma keert in gedachten terug naar de plek waar hij zijn eerste popje heeft leren dansen. Hij vertelt over zijn voorkeur voor bepaalde lappen en over zijn verwondering, hoe de dingen soms vanzelf tot leven lijken te komen. "Voor je het weet, zijn de poppen aan het dansen." Vreemd genoeg spreekt dit deel het minst tot de verbeelding. Hij vertelt wel hoe hij met zijn simpele, liefst transparante lappen in de weer is, maar hij laat de lappen te weinig een eigen verhaal vertellen. Door de al te rafelige opbouw van het laatste deel, waarin de bezieling die zijn producties zo kenmerkt ontbreekt, heeft De poppen aan het dansen' vooral een nostalgische waarde.