Omfloerste jazzmuziek klinkt terwijl de acteurs een voor een zwoel dansend binnenkomen. De man slaat zijn armen om de beide vrouwen heen, ze lachen elkaar toe. In de openingsscene van Vroeger is het drietal even nauw met elkaar verbonden, in de rest van het stuk blijkt die intimiteit een illusie.

Vroeger is een stuk van Harold Pinter uit 1970 (Old Times), dat nu door Theatergroep Hollandia gespeeld wordt in het sfeervolle Oliehuis van de lichtfabriek. In de grote ruimte is een speelvlak gecreeerd waar een eettafel en bank de woonkamer van het buitenhuis van Kate (Jacqueline Blom) en Deeley (Jeroen Willems) suggereren. Een verlaagde bak halverwege de kamer gevuld met grintsteentjes vormt een vreemd element. De sfeer is die van de jaren zestig: mohair truitje, bontjas, strakke rokkken, nylons met daaronder vervaarlijk puntige hakken, jazzmuziek en filtersigaretten die gepresenteerd worden in een zwart bekertje.

Zoals vaker in het werk van Harold Pinter begint Vroeger met een alledaags gegeven en escaleert de situatie al snel. Anna (Frieda Pitttoors) komt na twintig jaar haar oude vriendin Kate opzoeken, nu ze weer eens in Engeland is. Alle drie de personages hebben zo hun eigen visie op de gebeurtenissen van toen, maar hun herinnering stoelt vooral op wat achteraf wenselijk geacht wordt. De subjectiviteit van de waarneming en het onvermogen tot communiceren zijn dan ook de belangrijkste thema's. Er ontbrandt een psychologisch gevecht, waarin meer wordt gesuggereerd dan duidelijk gemaakt. Erg mooi wordt dat al uitgewerkt in de tekst van Pinter waarin bepaalde elementen telkens net even anders gerangschikt terugkeren. De spelers doen er nog een schepje bovenop met superieur spel. Jeroen Willems is schitterend als de zelfvoldane Deeley met zijn walrussnor, ranzige blik, foute pak en voortdurende seksuele toespelingen; Jacqueline Blom is ontwapenend als de dromerige, enigzins wereldvreemde vrouw des huizes en Frieda Pittoors speelt de rol van de geheimzinnige, even vileine als kwetsbare gaste met verve. De verhouding tussen de drie personages is onderhevig aan sterke wisselingen: soms lijken de twee vriendinnen twintig jaar jonger en zitten ze als bakvissen te giechelen op de bank, dan weer wordt duidelijk dat zich in het verleden iets tussen hen heeft afgespeeld wat een grote verwijdering heeft veroorzaakt. Vooral in het eerste deel is het spel ook ongelooflijk komisch; naarmate de psychologische oorlogsvoering toeneemt, wordt de sfeer grimmiger. Al blijven er de nodige raadsels over, vooral door het adembenemende spel van de drie acteurs is Vroeger een bijzondere theatergebeurtenis.