"I'm bored" zijn de allereerste woorden van Anna Petrovna Voynitzeva, een van de hoofdpersonages in Tsjechovs vroege stuk Platonov. Stan maakte een bewerking van Platonov onder de titel Point Blank. Door een samenwerkingsverband met jonge Portugese acteurs wordt het stuk in het Engels opgevoerd. Even wennen is dat, om de vertrouwde Stan-acteurs plotseling in hun beste Engels te horen spreken. Ondanks deze handicap - voor spelers en publiek - is Stan erin geslaagd de eigen specifieke stijl en het daarbij horende spelplezier in Point Blank te handhaven.

Zoals in de meeste Tsjechov-stukken, speelt in Platonov de verarmde plattelandsadel van het negentiende eeuwse Rusland de hoofdrol. De zekerheden van vroeger zijn verdwenen en ervoor in de plaats gekomen is een explosief mengsel van weemoed, wodka en wanhoop. Platonov, de titelfiguur, is een typische anti-held. De ooit veelbelovende en briljante student heeft zijn studies nooit afgemaakt en is op zijn 27e als schoolmeester op het platteland beland. Scherper dan de anderen om hem heen heeft hij door waar het wringt in het maatschappelijk bestel, maar hij is niet in staat om er iets tegenover te stellen. Omdat hij zich onttrekt aan de sociale codes en vanwege zijn amorele uitspraken functioneert hij als een projectiescherm voor vooral de vrouwen om hem heen. Hij zet alle vermeende zekerheden op zijn kop: de paardendief noemt hij een held, iemand die ver boven de wet verheven is. Hem te vergelijken met zijn buurman, een rijke landeigenaar, zou een ernstige belediging voor de dief zijn. De verhouding met zijn echtgenote Sasja, met wie hij net een baby heeft, kenschetst hij aldus: "We're a perfect couple. She's stupid and I'm worthless." Behalve Sasja cirkelen er nog drie aantrekkelijke vrouwen om hem heen: de verveelde Anna Petrovna, haar stiefdochter, de mooie Sofya en de onnozele studente Marya. Frank Vercruyssen maakt met zijn uitstraling van norsig en gekweld jongmens een overtuigende anti-held van Platonov.

Met aanstekelijk spelplezier worden in Point Blank de amoureuze verwikkelingen geschetst. Dat culmineert in het geestige middendeel, waarin de getormenteerde Platonov voortdurend gestoord wordt als hij probeert met Anna in het oude zomerhuis te liefde te bedrijven. Het wordt hier bijna Theater van de Lach. De soms wel erg grove typeringen van vooral de bijpersonages, op het karikaturale af, gaan ten koste van de psychologische diepgang, maar de vele komische terzijdes en het intelligente spel maken dat ruimschoots goed. De Portugese gastspelers slagen er wonderwel in hun eigen plek te creëren binnen de specifieke Stan-speelstijl. Jammer dat Stan met deze voorstelling maar zo weinig te zien is op de Nederlandse podia. Misschien volgend seizoen een Nederlandstalige versie?