Op het lege toneel wordt door twee inspecienten een flink stuk plastic neergelegd. Vervolgens slepen ze met een brancard de actrice vanachter de coulissen vandaan, deponeren haar zorgvuldig op het plastic en besprenkelen haar rijkelijk met een flesje nepbloed. We kunnen beginnen!
De openingsscene van De Troje Trilogie, doet vermoeden dat regisseur Sam Bogarts zich weinig gelegen laat liggen aan het opwekken van zoiets als toneelillusie. Dat klopt niet helemaal: afgezien van enkele knipoogjes en terzijdes, is er wel degelijk sprake van ingeleefd spel.
De nog maar een paar jaar geleden met veel succes door Terpstra zelf geregisseerde Troje Trilogie, blijkt ook in handen van een ander een overtuigend toneelstuk. Al heeft Terpstra in zijn teksten soms de neiging iets te veel te vereenvoudigen -waardoor een soort Troje-trilogie voor brugklassers dreigt te ontstaan-, de manier waarop hij de complexe geschiedenis van Andromache en haar familie heeft vormgegeven, is ijzersterk. Een belangrijke vondst was om het stuk in chronologisch omgekeerde volgorde te vertellen. Eerst zie je de moord op Hermione, vervolgens word je steeds verder mee teruggenomen in de tijd. Dat werkt, omdat je met terugwerkende kracht dubbel zo hard wordt meegesleurd in het drama van Andromache. Je weet maar al te goed wat haar verderop nog voor vreselijks te wachten staat en vooral in het derde en laatste bedrijf geeft dat haar personage een bijzondere extra dimensie.
De jonge Sofie Sente (26) die Andromache speelt, is een grote verrassing. Zij viel vorig jaar al op in De Bezetenen van De Roovers (genomineerd voor het Theaterfestival) en wat zij hier laat zien is weergaloos. Haar Andromache is ongenaakbaar; al ligt ze op haar knieen in het stof voor Neoptelemos, zij blijft de koningin. Ze staat buiten de wet en trekt zich van niets of niemand wat aan. Waarom zou ze ook? Haar is alles al aangedaan wat een mens maar voor verschrikkelijks kan overkomen: haar broers zijn gedood in de Grieks-Trojaanse oorlog, later is haar man Hector in het beroemde tweegevecht met Achilles om het leven gekomen en haar oudste zoontje overleefde het oorlogsgeweld evenmin. Zelf is zij als slaaf verbannen naar een ver en vreemd oord waar ze zich de grillen van haar meesteres Hermione moet laten welgevallen. Andromache's tweede zoon, in ballingschap geboren, wordt door Hermione koelbloedig vermoord.
Tegenover de sterke Andromache staat een wat al te sullige Neoptolemos (Ruud van der Pluijm), waardoor de spanning in het tweede bedrijf wat wegzakt. Hartverscheurend theater wordt De Troje Trilogie vooral in het derde bedrijf, wanneer de drie vrouwen (Hecabe, de koningin van Troje en haar dochters Kassandra en Andromache) verbaal strijd leveren op het scherpst van de snede. Andromache is nog jong en haar vechtlustige idealisme schrijnt des te harder, omdat je weet hoe de geschiedenis verder zal gaan. De Troje Trilogie is spannend theater en gaat over complexe, morele thema's die niet worden vereenvoudigd tot een verhaal over de good and de bad guys'. Hoezeer Andromache bijvoorbeeld ook lijdt onder de gruwelen die haar zijn aangedaan, zelf deinst ze er niet voor terug om, als het zo uitkomt, een half dorp uit te roeien. Zo voldoet zij toch nog aan haar moeder's wens. "Want", zo formuleert Hecabe het, "wat heb je aan een vrouw die geen keuzes kan maken, als het erop aankomt?"