Hallo!? Ping. Wie o wie!? Ping. Vrijwilligers graag! Ping. Margreet maakt preisoep, toch? Ping. Toch, Margreet? Ping. Preisoep, lekkerrrrrr! Ping.
Zo begint Margreet heeft de groep verlaten, over Margreet, de buurvrouw van nummer 32, die opeens zomaar, zonder aankondiging of uitleg, meedeelt dat ze 'de appgroep heeft verlaten'. Nog wel voor de belangrijkste gebeurtenis van het jaar: het buurtfeest waarop Margreet altijd voor de preisoep zorgt.
De tekst voor de nieuwe lunchpauzevoorstelling van Bellevue is van Aaf Brandt Corstius. Het is al de vierde samenwerking van Mugmetdegoudentand met schrijfster Aaf Brandt Corstius en actrice Lies Visschedijk, na het succes van de voorstellingen Fifty Fifty, Een flinke linkse vrouw en Buik. Marcel Musters zou oorspronkelijk samen met Visschedijk spelen, net zoals in de eerste drie stukken, maar moest helaas vanwege een burn-out afzeggen. Gelukkig is er een geweldige vervanger: Dick van den Toorn.
Brandt Corstius heeft, zoals al eerder bleek, een bijzonder goede antenne voor de tijdgeest. In dit geval wordt ons appgedrag – en dan vooral dat van de groepsapp, grote bron van frustratie op de korrel genomen. In deWhat's app-conversatie van de buurtgroep komen alle clichés langs: de korte zinnetjes, de uitroeptekens, de smileys (feestmuts, zonnetje), het gebruik van veelbetekenende punten en inkortingen als 'Idd!' en 'Heb jij zo ff tijd?? Voor je het weet, is er een nieuwe taal ontstaan, met ge- en verboden en allerlei vanzelfsprekendheden. Heel herkenbaar en hilarisch.
De voorstelling is in wezen een eigentijdse variant op het aloude fenomeen van hoe een verhaal in de wereld komt en absurde vormen aan kan nemen. De een blaast het nog wat meer op en vertelt het door aan de volgende. Op straat gaat het over niets anders meer: waarom heeft Margreet de groep verlaten? Kan dat zomaar? Mag dat zomaar? De vanzelfsprekende eenheid van de buurt valt weg. Binnen de kortste keren doen de meest wilde geruchten over Margreet de ronde: het (al uit de lucht gegrepen) vermoeden "Het schijnt dat ze een beveiliger heeft aangevallen op het sprookjespark" wordt na een paar keer doorvertellen: "Margreet is een gewetenloze narcist met een persoonlijkheidsstoornis en racistische neigingen.".
De twee acteurs kruipen in de huid van een flink aantal buurtbewoners en dat doen ze meesterlijk. Lies Visschedijk is geweldig als de kordate voorzitter van het buurtcomité en van de feestcommissie, en Van Den Toorn munt uit in de rol van de sullige Eef die intussen wel een hele lieve mantelzorger blijkt. Samen zijn ze aan het sjouwen met tentstokken, opklapstoelen, tentzeil en wat er allemaal nog meer nodig is voor de partytent voor het buurtfeest dat toch door moet gaan, ondanks Margreets afwezigheid. "Want we moeten dóórgaan, juist in deze moeilijke tijd."
Intussen komen tal van actuele kwesties langs, zoals de safe space, racistische appjes (altijd een beige duim gebruiken kan écht niet meer, dat u het weet!) en de vraag wat nu eigenlijk het nieuwe normaal is. Een heerlijke parodie op de appcultuur.
