Als Angelica aankondigt dat ze trek heeft in een boterhammetje met honing, is er duidelijk iets aan het veranderen. Gedurende het grootste deel van de voorstelling heeft alles gedraaid om de ontbrekende eetlust van die arme Angelica. Haar echtgenoot Stefano draaft als een volleerde pleegzuster bloedwijn' dag en nacht heen en weer met kopjes thee en kleine hapjes, maar vergeefs: Angelica moet al braken als ze over eten hoort praten. Aan tafel zitten wat aangewaaide gasten, de oude vrienden Giorgio en Tecla en een nieuwkomer, de zwijgzame Raniero.

Theatergroep Carrousel speelt na Het Interview en Gebeurd in Turijn opnieuw een stuk van de Italiaanse schrijfster Natalia Ginzburg. Anders dan in haar meeste werk, dat wordt gekenmerkt door korte, sobere zinnen, wordt in De Vergissing juist door alle personages, met uitzondering van Raniero, een stortvloed van woorden over ons heen gestort. Verveling kenmerkt de personages die eigenlijk schrijver of schilder zouden willen worden, maar in de meeste gevallen weinig of niets uitspoken. Ze hangen rond in het grote, koude huis van Sergio, de ex van Angelica, eenvoudig omdat ze niet veel beters te doen hebben. En omdat ze elkaar van haver tot gort kennen, is een nieuwe gast meer dan welkom. De stille, mysterieuze Raniero is voor de rest een ideale prooi om de levensgeschiedenissen nog eens haarfijn aan op te dissen.

De Vergissing is niet het meest interessante stuk van Ginzburg, al balnceert de tekst mooi tussen tragedie en komedie. Het verhaal is expliciet en redelijk voorspelbaar, terwijl de kracht van Ginzburg juist ligt in het met weinig woorden heel veel zeggen. Desondanks is Carrousel erin geslaagd een heerlijke toneelavond te maken van dit stuk, met name dankzij het meesterlijke spel van de acteurs. Vooral Marlies Heuer blinkt weer uit (vorig seizoen won zij de Theo d'Or voor haar vertolking van Hedda Gabler) als Tecla: met haarscherpe timing en subtiele mimiek geeft ze haar op zich niet zo boeiende personage enorm veel mee. De manier bijvoorbeeld waarop ze even haar hand tegen haar buik legt, wanneer ze op nonchalante wijze vertelt dat ze misschien wel een kindje gaat adopteren, zegt meer dan duizend woorden. Ria Eimers is vooral komisch zoals zij laat zien hoe uitgekookt het verwende, onuitstaanbare kindvrouwtje Angelica eigenlijk is en Dic van Duin schmiert heerlijk weg met zijn blonde pruik als zorgende huismoeder. Alle personages, met uitzondering van Raniero, dragen pruiken en dat past heel goed bij de aangezette speelstijl. Alleen al de kijkrichting van de personages verraadt een zorgvuldige choreografie: blikken van verstandhouding, wegkijken van elkaar, het is allemaal haarscherp getimed. De Vergissing is een stuk dat met een mindere bezetting rampzalig zou kunnen uitpakken, maar dat in deze knappe uitvoering leidt tot een boeiende en geestige voorstelling.