EVEN HILARISCH ALS VERONTRUSTEND
Het is woensdagavond, een dag voor de eerste try-out in de Haarlemse Toneelschuur. Alle voorstellingen waren in een mum van tijd uitverkocht dus – het is een gekke tijd – geen genodigden en geen pers op de première-avond. Ik mag exclusief voor de krant de fotoshoot bijwonen, waarin ze een aantal scènes spelen. Niet alles want de geplande doorloop kan niet doorgaan: een van de actrices is helaas ziek geworden. Geen Covid-19, gewoon een nare verkoudheid. Maar evengoed hebben ze de afgelopen week niet kunnen repeteren en uiteindelijk zal geen enkele van de geplande voorstellingen die week door kunnen gaan.
Happy Hour wordt gespeeld door Malou Gorter, Rosa van Leeuwen en Lineke Rijxman en is, zoals altijd bij mugmetdegoudentand, helemaal 'op de vloer' gemaakt. Het gaat over populisme, over het wijzij denken, over het blijven hangen in het 'eigen gelijk' en het langs elkaar heen praten van mensen die vooral bezig zijn met 'scoren' en geen enkele aandacht hebben voor de ander. Lineke Rijxman, een van de drie kernleden van de 'mug', is de drijvende kracht achter de voorstelling: zij speelt een van de drie hoofdrollen en is verantwoordelijk voor het concept, een groot deel van de tekst én de regie.
Ola Mafaalani is de laatste anderhalve week als eindregisseur betrokken: zij zet de puntjes op de i, stuurt de technicus aan en leunt sterk op Margo Verhoeven die vanaf het begin is betrokken bij de voorstelling: "Zij is een tovenares. Ze weet alles en kent het hele stuk van voor naar achter. Zonder haar zijn we nergens." Ola is duidelijk in haar aanwijzingen en schatert af en toe uitbundig: "I love it."
Happy Hour speelt zich af in een exclusieve bar waar drie totaal verschillende vrouwen elkaar ontmoeten: een maatschappelijk betrokken, linksige vrouw (Malou Gorter), een 'fuck de feiten millennial' (Rosa van Leeuwen) en 'koningin struisvogel' ((Lineke Rijxman). De emoties lopen snel op. In een van de beginscènes zien we een gesprek tussen de linkse vrouw die een drankje drinkt in afwachting van de maandelijkse discussieavond en de millennial. Binnen de kortste keren escaleert de conversatie op even hilarische als verontrustende wijze, tot er een derde vrouw binnenkomt (Lineke Rijxman als wereldvreemd type), die op zoek is naar een huisje in Friesland maar in een verkeerde film lijkt te zijn beland. Lichtelijk absurdistisch spel met scherpe, harde en soms hilarisch uithalen, een afspiegeling van de gepolariseerde samenleving.
In een volgende scène liggen de verhoudingen totaal anders: Lineke is de presentator van een talkshow; Malou is een vertegenwoordiger van wat je 'nieuw-rechts' zou kunnen noemen en Rosa is een idealiste die maar blijft zoeken naar het goede in de mens. Intussen klinkt af en toe een mannenstem, een voice-over, die vragen stelt. Het is geen stem van bovenaf of hun geweten dat tot hen spreekt, maar een soort spreekbuis van de buitenwereld. Hij stelt hen voor uitdagingen: 'leef je in de ander in' of pitcht een aantal vormen van democratie waaruit ze kunnen kiezen. Het blijkt een onmogelijke keuze.
De afwisseling is groot: er is een pubquiz; een scène waarin ze zich om beurten voorstellen als 'de vrouw van de populist', hilarisch en angstig herkenbaar; ze doen een heel fout dansje als rechtse ballen en ze vliegen elkaar letterlijk in de haren.
In een wervelende show worden we met de neus op de (tamelijk deprimerende, want rechts bepaalt grotendeels de agenda) feiten gedrukt. Happy Hour gaat over taal, over het maskeren van de werkelijkheid, over het verdwijnen van de grens tussen fictie en waarheid, over ironie en hoe dat inmiddels een stijlmiddel van rechts is geworden. In de voorstelling doet de 'mug' waarin het al vijfendertig (!) jaar als geen ander gezelschap excelleert: het 'hier en nu' laten zien in even vermakelijk als intelligent theater. En af en toe steken.
