'U heeft besloten om uit uw luie stoel op te staan en naar het theater te gaan. (…) U heeft een kaartje gekocht. (…) U heeft gedacht: 'Een liefdesverklaring, dat wil ik weleens zien!'(…) U bent voor ons van levensbelang!'

Regisseur Nicole Beutler en toneelschrijver Magne van den Berg lieten zich door Peter Handkes roemruchte Publikumsbeschimpfung (1966) inspireren voor Liefdesverklaring (voor altijd). Geen scheldkanonnade zoals Handkes stuk, waarin de acteurs aan één stuk door het publiek beledigen en provoceren, maar een omgekeerde versie: een koestering en huldiging van het trouwe theaterpubliek.

René van 't Hof, Maureen Teeuwen, Cas Enklaar en Marien Jongewaard verwelkomen het publiek feestelijk, in donkere pakken met witte overhemden. Stuk voor stuk vertegenwoordigen ze vele decennia aan ervaring in de Nederlandse theaters. In het begin spreken ze in koor, samen één stem, later variëren ze dat op allerlei manieren – de een scandeert, drie personen echoën de spreker – of ze vertellen hun individuele verhaal.

De acteurs doen ook persoonlijke bekentenissen, vooral de angst om op te komen of te falen is groot. 'We zijn heel bang om niet te kunnen/ om niet goed genoeg te zijn (..)'. Acteurs, zo blijkt, zijn net mensen.

Op de achtergrond staan kledingrekken waarvan gretig gebruik wordt gemaakt: om de haverklap schiet iemand een ander kostuum aan. Cas Enklaar transformeert met zwarte pumps en zwart negligé in no time tot Blanche Dubois uit Tennessee Williams A Streetcar Named Desire, Marien Jongewaard kiest vooral leren jackjes met bloot bovenlijf, René van 't Hof kan je uittekenen als Vieze Man in zo'n fout jasje dat altijd uit de mode is, Maureen Teeuwen trekt een hoepelrok aan waarvan de baleinen zichtbaar zijn. Af en toe laten ze wat horen uit het repertoire; Teeuwen bijvoorbeeld imponeert met haar Shakespearequotes, maar zorgt vooral voor de lach als ze zich als Julia in haar baleinenrok tot René van 't Hof richt die achterin staat te rommelen met zijn foute jas aan. 'Oh Romeo', begint ze. Niemand kan zo ongelooflijk lullig kijken als Van 't Hof, zeker als hij wordt aangesproken als Romeo. Het is bijna jammer dat er niet meer van dit soort scènes inzitten, je gaat enorm verlangen naar méér. En het duo Teeuwen-Van 't Hof kan met bijna niks een zaal aan het lachen, gieren, brullen maken. Maar het gaat in deze voorstelling vooral om een buiging voor het publiek. 'U bent de protagonist, wij zijn de figuranten', klinkt het in koor.