Halverwege de voorstelling staat op het projectiescherm de volgende tekst te lezen: 'Brief aan mijn hoofd. Het gewicht van jouw gedachten kan ik niet langer dragen, maak je hoofd leeg, ga op zoek naar de oorzaak van jouw eenzaamheid...' De man die zijn hoofd afzette is een bizarre mix van popmuziek, een Bachcantate, een absurdistisch verhaal en een vrolijk stemmende hoeveelheid energie. Het is een voorstelling, gemaakt door de vijf muzikanten die samen susies haarlok vormen, een gezelschap dat in de Toneelschuur debuteerde bij de jeugdvoorstelling Dukes en daar ook hun eerste eigen voorstelling Never a dull moment maakte, een jaar later gevolgd door Majakovski? Majakovski! In De man die zijn hoofd afzette werken ze samen met tekstschrijver Emanuel Muris en regisseur Matthias Mooy.
Susies haarlok maakt muziektheater vanuit een muzikale achtergrond en niet vanuit het acteren. De ongepolijste, rauwe vorm van gitaar en drums bepaalt de dramaturgie van de voorstelling. Het verhaal speelt een ondergeschikte rol, al wordt duidelijk dat er sprake is van een zekere Anton D., die niet goed weet wat hij verder aan moet met het leven en besluit zijn hoofd af te zetten. Om beurten verschijnen de spelers, gevangen in een tafel waaruit alleen hun hoofd steekt: een sterk beeld dat tot de verbeelding spreekt. De vijf muzikanten, gekleed in geruite pyjama's, trekken ook af en toe een jasje aan dat ophoudt bij de kraag en waarin hun hoofd geheel verdwijnt. Een bizar gezicht: die onthoofde mannen die naast elkaar waanzinnig enthousiast staan te springen en muziek te maken.
Op een aantal projectieschermen worden stripverhalen vertoond met behulp van schaduwspel: een poes die wordt doodgereden, een 'boy meets girl'-verhaal dat niet goed afloopt. Een van de spelers raakt geheel bedolven onder een symbolische vrouw, een sculptuur van stof die het midden houdt tussen een beeld van Henry Moore en een van de dikkertjes uit het Groosland-ballet van Maguy Marin.
De man die zijn hoofd afzette doet nog het meest denken aan het vroege werk van de Mexicaanse Hond, al is de voorstelling minder gestileerd en absurdistischer. Een vreemde trip langs de krochten en riolen van de geest.