In de jaren vijftig komt zijn zoon over. "Dag meneer", zegt Max junior tegen zijn vader als hij hem voor het eerst ontmoet. De moeizame verhouding tussen vader en zoon is een rode draad in de voorstelling Woiski vs. Woiski, een productie van Orkater en Bijlmer Parktheater. Het begint als een lekker swingende show, met als gastheer de veelzijdige Gery Mendes (als GMB won hij de Prijs voor Beste Muzikant 2013). Hij introduceert de hoofdpersonen: Max Woiski senior die als een van de eerste Surinamers in de jaren dertig naar Amsterdam kwam; zijn geliefde Alma Braaf (allesbehalve braaf) en zijn zoon Max Woiski junior. Woiski senior werd bekend met zijn muziek en zijn nachtclub waar 'exotische' muziek werd gespeeld, aanvankelijk vooral Cubaanse en later Surinaamse muziek. Ondanks vrolijke deuntjes als 'Bruine Bonen met Rijst' en 'Rijst met Kousenband' was het leven niet altijd even feestelijk voor de Woiski's.
De levensverhalen van vader en zoon vormen een gelaagd verhaal dat fragmentarisch verteld wordt, heen en weer springend in de tijd, met tussendoor telkens weer die aanstekelijke muziek. De voorstelling is gebaseerd op het boek Bruine bonen en Kouseband, van Patrick van den Hanenberg in samenwerking met Ronnie Woiski, aangevuld met eigen ervaringen van de makers.
Manoushka Zeegelaar Breeveld speelt de rol van de mooie Alma, maar ook een aantal dubbelrollen waaronder die van een goedbedoelende Hollandse verpleegster, die Max junior trakteert op een broodje pom terwijl hij eigenlijk gewoon een broodje kroket wil. Hij hunkert ernaar als Nederlander te worden gezien. Het verlangen naar assimilatie en de (al dan niet onbewuste) patronen van uitsluiting die nu weer zo actueel zijn in de zwart-wit discussie, spelen een grote rol, zowel bij vader als bij zoon Woiski. In de jaren dertig wordt er nog een tentoonstelling georganiseerd waarin 'de Surinamer in zijn natuurlijke habitat te aanschouwen is'. Kleur bepaalt voor een groot deel hun levens, hoe verschillend hun strategie ook was om te overleven in het witte Nederland.
De verhouding tussen vader en zoon blijft complex, hun leven lang. Max sr. is een enorme player, iemand die iedereen weet te charmeren en met geld smijt; Max jr. is rechtlijniger en veel zwarter is dan zijn vader, waardoor hij in Suriname een lagere plek op de maatschappelijke ladder had. "Een omhooggevallen negerclown" noemt Max zijn vader, maar hij treedt desondanks in zijn voetsporen. Vrolijke deuntjes moesten er klinken. De rollen van vader en zoon worden knap gespeeld door Mike Libanon en Michiel Blankwaardt. Allebei eindigen ze in armoede en eenzaam, een tragisch lot.
Woiski vs. Woiski is een in alle opzichten geslaagde 'multiculti' voorstelling: muziektheater dat vermakelijk is zonder al te oppervlakkig te zijn, leerzaam zonder al te politiek correct te zijn, en aangrijpend zonder ook maar een moment sentimenteel te worden.