Op groot scherm zien we een wandelpad dat langs bos en weilanden voert. Langzaam worden een voor een werkwoorden geprojecteerd. In Het vervoegde leven gaat het om werkwoorden: woorden die grotendeels samenvatten hoe ons leven eruitziet. Dat leven is in dit geval dat van een vrouw die aan het eind van haar leven is en terugkijkt: 'een toekomst te kort voor verlangen.' De tekst is geschreven door Joost II Sickenga: poëtisch, associatief. Eigenlijk is elke alinea een kort gedicht waarin het leven 'vervoegd' wordt. Leven, leefde, geleefd. Werken, willen, trouwen, wandelen, hebben. Wanhopen.

In de solovoorstelling van Alix Adams (uitgebracht als lunchpauzevoorstelling) staat zij in het begin op haar tenen, haar paardenstaart omhooghoudend met uitgestrekte armen, als een menselijk uitroepteken. Om bij elke nieuwe tekst kleine variaties te maken: een kimonojasje als ze de oude dame verbeeldt, de rug krom, het theekopje wiebelig. Of in een zwart onderjurkje, ondeugend, sexy.

De filmbeelden zijn al even associatief; Van het weiland gaat het naar amorfe beelden van atomen en spinachtige structuren, naar super-realistische beelden van een ouderwetse gootsteenbak waar een hand met een borstel de prut uithaalt. Mooi als de actrice meedoet met de beweging van die arm: zij piepklein (ze past in een halve arm), in vergelijking met het gigantische scherm. Fijn om Alix Adams weer eens te zien; zij is lange tijd aan Mugmetdegoudentand verbonden geweest en is bij veel mensen bekend door haar rol van de spirituele Eva uit Hertenkamp. Zij heeft een mooie vertelstem en speelt ingenieus met de verwachtingen van de toeschouwer: de blijheid van het kleine meisje, de enorme golf liefde die haar overvalt als ze haar eerste kind in de armen houdt, maar ook de vermoeidheid en irritatie later als ze meer kinderen heeft, de bedrogen echtgenote en de oude, dementerende vrouw.

Tot twee keer toe breekt de actrice even uit de voorstelling, om wat toe te lichten. Dat haalt eigenlijk de vaart eruit en is niet nodig. Het vervoegde leven is een theatrale en ontroerende ervaring, een portret van een moeder, een vrouw.