Gek genoeg gebeurt het zelden: theatervoorstellingen die wegend succes worden hernomen. Zeker niet als er vijfentwintig jaar tussen zit zoals bij Potters Beesten, dé theaterhit van 1991. Nog unieker is het wanneer de voorstelling gespeeld wordt door dezelfde cast als destijds: naast meesterknutselaar en theatermagiër Rieks Swarte zelf zijn dat Ferdi Janssen, Servaes Nelissen en Hans Thissen. Acteurs die toen al en nu helemaal hun sporen ruimschoots verdiend hebben in het theater. Potters Beesten is nog net zo'n feest als vijfentwintig jaar geleden. Heerlijk om te zien hoe de zoetsappige verhaaltjes van Beatrix Potter door Swarte zijn vertaald in vrij, vrolijk en licht anarchistisch theater. Met simpele middelen worden de vijf verhalen verbeeld en het speelplezier druipt er vanaf. Gespeeld worden De kleermaker van Gloucester, Jemima Puddle Duck, Het verhaal van mr. Todd, Peter Rabbit en De twee stoute muizen. De dieren worden door de spelers bediend, soms aan touwtjes achter de schermen, maar meestal zie je precies hoe het gedaan wordt. Dat zorgt er niet voor dat de magie wordt verstoord, wat je misschien zou kunnen denken. Integendeel, het voegt een laag toe: die van toneelspelers die laten zien wat en hoe ze het doen en je tegelijkertijd laten geloven in de magie van het spel. Fascinerend hoe goed deze acteurs dat spel beheersen en intussen ook nog voortdurend onderling grapjes maken. Het decor bestaat uit van de zijkant bediende spotjes en veel bordkartonnen decorstukken en rekwisieten, al even simpel als inventief, en typerend voor het 'speelgoedtheater' waar Swarte zo bekend mee is geworden. Van een heuse open haard (met bewegende rode vuurtongen), tot een prachtig poppenhuis: voor elk nieuw verhaal wordt een kleine ombouw gedaan. Heel geestig is ook de perspectieftruc in een van de verhalen: hoe dichterbij het konijn komt, des te groter wordt het: ongelooflijk hoe Servaes Nelissen hier goochelt met steeds andere stokken en konijntjes. Zoetsappig zijn de dierenverhalen in Swartes wereld niet bepaald: er wordt geroofd en gevochten, de moraal is ver weg en de een is nog slechter dan de ander. Spectaculair is bijvoorbeeld het gevecht tussen de vos en de das dat met deegrollers, messen en keukenmeubilair wordt uitgevochten. Hilarisch is de slotscène waarin de muizen levensgroot zijn, verbeeld nu niet door aandoenlijke mini-speelgoedmuisjes maar door volwassen acteurs met een roze staart. Onbekommerd storten ze zich op het elegant ingerichte poppenhuis, waar ze een waar slagveld aanrichten. Betoverend voor kinderen, maar misschien nog wel meer voor grote mensen. Potters Beesten is tijdloos theater, gemaakt met ongelooflijk veel liefde en lol.