Op het voortoneel zitten de goden zich achter hun voorname bureaus verschrikkelijk te vervelen. Ze gedragen zich als ietwat geborneerde aristocraten op een receptie, in hun smetteloze, witte kostuums met een glas in de hand. Door middel van citaten uit de wereldliteratuur doen zij uitspraken over het wezen van de tragedie en geven commentaar op de dramatische gebeurtenissen waarin ze zich zo nu en dan ook straffeloos mengen. "Europa!", roept er een uit, waarop een daverend lachsalvo duidelijk maakt hoe weinig zij als goden geven voor dat begrip.

Toch, zonder De Danaiden zou er geen Europa geweest zijn. In het verhaal van Aeschylos, -waarvan slechts een klein deel bewaard is gebleven, de rest van het scenario is een reconstructie op grond van andere teksten- zorgt de vruchtbaarheid van de enige overgebleven Danaide ervoor dat haar volk niet wordt uitgeroeid. De Danaiden zijn de vijftig dochters van de oude Danaos, van Griekse afkomst, die worden belaagd door hun neven, de vijftig zonen van Egyptos. Om te ontkomen aan een incestueus huwelijk, zijn ze gevlucht naar Argos waar ze koning Pelasgos om asiel vragen. Hoewel hij hen na enige aarzeling als vluchteling accepteert, worden ze na de nodige strijd toch gedwongen tot een huwelijk met de Egyptenaren. In een prachtig vormgegeven scene doden de Danaiden -op een na -hun ongewenste echtgenoten in de bruidsnacht.

De Roemeense regisseur Silviu Purcarete heeft deze Danaiden groots aangepakt. Met ruim honderd acteurs op het toneel maakt hij spectaculaire groepschoreografieen in een buitengewoon sterke beeldtaal. De vijftig Danaiden zijn eender gekleed in blauwe gewaden, hun gezichten bruin geschminkt met witgemaakte, grote vraagogen en koffertjes van blank hout. Hun tegenpolen, de vijftig mannen zijn uitgedost in sober oranje en zonder uitzondering kaal. De rigoureuze eenheid in vormgeving levert beeldschone, krachtige plaatjes op die behalve dat ze esthetisch meer dan verantwoord zijn, wel degelijk ook appelleren aan actuele, politieke kwesties. Het politiek vluchtelingenschap is immers van alle tijden en de horde rondzwalkende vrouwen roept meteen associaties op met foto's van bannelingen overal ter wereld. Purcarete maakt meesterlijk gebruik van ogenschijnlijk simpele attributen, zoals de vijftig blank houten koffertjes, die voor tal van doeleinden gebruikt worden: ze vormen een muur, een gesloten vijfhoek, een grens of een in duigen vallend luchtkasteel. Zoals geldt voor de hele productie: fenomenaal in al zijn eenvoud.