Van de houten panelen die dienen als projectiescherm, is de verf afgebrokkeld. Een beeld van authenticiteit en van verval dat sterk de sfeer van Felix Meritis in herinnering roept, waar Discordia, sinds het conflict met de beheerder, niet meer kan spelen. Een groot aantal houten stoelen, een tafel vol met oude schrijfmachines, wat projectoren en een paar toneellampen vormen de voornaamste attributen in Rough Material, de voorstelling die Discordia, weg van huis, maakte in het Brusselse Kaaitheater.

Op het scherm worden fragmenten vertoond uit klassieke meesterwerken, van heel verschillende aard. Een vrouwenhand die met krijt steeds maar cirkels op een schoolbord tekent, is een vaak terugkerend beeld, uit een nouvelle-vague-film vermoedelijk. Intussen worden verhalen verteld, anecdotes opgedist, er wordt gedanst. Iemand beschrijft een vroege jeugdherinnering en een ander vertelt een verhaal waaruit blijkt hoezeer het geheugen de herinnering oppoetst, alles mooier maakt dan het in werkelijkheid was. Jan Joris Lamers leest een lang interview met Rainer Werner Fassbinder voor (met beelden uit een van zijn films begint en eindigt de voorstelling ook) en Jorn Heijdenrijk vertelt een lang verhaal over een vriend die doodgaat aan aids.

Erg geestig is een fragment, waarin de ene acteur de ander ondervraagt over het verschil tussen spel en werkelijkheid. Allebei worden ze gesouffleerd door iemand die hen de woorden letterlijk influistert, zodat overduidelijk is dat er wordt gespeeld en intussen geloof je toch dat ze het menen. De grens tussen fictie en werkelijkheid, tussen toneelspelen en echt iets zeggen, die altijd al flinterdun is in voorstellingen van Discordia, lijkt in deze voorstelling te worden opgeheven. In Rough Material gaan de acteurs terug naar de basis, het ruwe materiaal waaruit zij hun inspiratie putten. Dat gebeurt op een ontwapenende wijze, met een mengsel van weemoed en ernst. Ze vertellen elkaar -en ons- de verhalen die hen op dit moment het meeste bezighouden en dat levert een bijzondere toneelavond op, die meer bezoekers verdient dan het handjevol dat er op de openingsavond was.