Na de stoelendans in Blaat vorig seizoen, vormen nu lege bierkratten de basis van waaruit de acteurs spelen. Achter hen begrenst een groot projectiescherm het podium, links zit achter zijn geluidstafel dj Steve Green, met wie Dood Paard eerder Mission Impossible maakte. Op het projectiescherm worden diffuse beelden vertoond; pas na een tijd, als ze scherper worden, zie je dat het beelden zijn van een dwaaltocht over iemands naakte lichaam.
Dood Paard heeft zich voor deze nieuwe voorstelling 40.000 sublime and beautiful thoughts laten inspireren door Selbstbezichtigung van Peter Handke. Een vroege tekst die verwant is aan het veel bekendere en vaker gespeelde Publikumsbeschimpfung. Selbstbezichtigung is een litanie van zelfbeschuldigingen waarin taalvirtuoos Handke een analyse geeft van de menselijke soort. Eindeloze opsommingen van ervaringen en feiten, regels en wetten, gesteld in de ik-vorm, te beginnen met: "Ik ben op de wereld gekomen." Enerzijds weet hij daarmee verwondering en bewondering op te roepen voor dat unieke specimen, de mens, anderzijds ook een gevoel van futiliteit en banaliteit, vooral in de fraaie reeks waarin telkens het juiste cliché bijvoeglijk naamwoord wordt ingevuld bij een bepaald begrip. Kritiek is opbouwend, vrijheid onaantastbaar en de lach bevrijdend.
De tekst wordt vertolkt door de drie acteurs, soms om beurten, soms elkaar aanvullend. Dat doen ze mooi, simpel, met een goede balans tussen ernst en humor. De reeks zelfbeschuldigingen wordt nu en dan onderbroken door korte scenes waarin de acteurs in silhouet of alleen op het projectiescherm te zien zijn. Dat levert fascinerende beelden van enorme close-ups van hun tongen of ogen die het 'Ecce Homo'-gehalte van de tekst aardig illustreren, maar ook minder overtuigende scènes zoals wanneer ze beginnen te dansen en joehoe roepen. Ook het verhaal over de Amsterdamse buschauffeur die naar Cairo afreisde is, hoe vermakelijk ook, een Fremdkörper dat niet te duiden is binnen de voorstelling.
De rol van dj Steve Green is minder overtuigend dan in Mission Impossible toen hij een aan de acteurs gelijkwaardige rol kreeg toebedeeld. Nu is het geluidsdecor ondergeschikt aan de tekst. De kracht van de voorstelling ligt in die weergaloze brei van woorden zelf en in de lichte, relativerende wijze waarop de acteurs met de tekst omgaan. Meer dan wij van het doorgaans zo serieuze Dood Paard gewend zijn, valt er wat te lachen bij 40.000 sublime and beautiful thoughts.