Beroemd is de filmversie My fair lady, met Audrey Hepburn als het eenvoudige bloemenmeisje Eliza dat door de taallessen van professor Higgins een Dame wordt. Het Noord Nederlands Toneel brengt nu het oorspronkelijke stuk Pygmalion van George Bernard Shaw, in een actuele vertaling van Viggo Waas.

De voorstelling opent sterk gestileerd, als een musical in een moderne setting tegen de achtergrond van een strak vormgegeven decor: vijf witte zuilen en witte achterpanelen waarin het licht de sfeer bepaalt. De acteurs zijn gekleed in fraaie, witte kostuums en voorzien van elk een andere kleur paraplu: swingend in de Londense regen. Merkwaardig genoeg komt die musicalsfeer niet meer terug in de rest van het stuk dat langzaam maar zeker aan vaart mindert en uiteindelijk uitgaat als de spreekwoordelijke nachtkaars.

Het lijkt alsof regisseur Koos Terpstra, toch altijd actueel en scherp, dit keer geen duidelijke keuze heeft kunnen maken. De rol van Eliza wordt gespeeld door een actrice met een hoofddoekje om en een Marokkaans accent. Ah, denk je dan, de voorstelling is naar de actualiteit getrokken en gaat over de worsteling om je als allochtoon de Nederlandse normen en waarden eigen te maken, inclusief uiteraard het correcte taalgebruik. Maar gaandeweg de voorstelling blijkt die achtergrond als Marokkaanse nauwelijks uitgewerkt en gaat het vooral over haar sociale achterstand: hoe gedraag je je in de upper class? De rol van de vader van Eliza roept al evenveel vraagtekens op: hij wordt neergezet als onnozele Ali die razendsnel kan schakelen naar een geraffineerde eersteklas oplichter. Zijn dochter verkwanselt hij voor vijftig euro. Misschien wil de regisseur laten zien dat de vader zo geïntegreerd is dat hij een loopje neemt met de autochtonen, maar erg geloofwaardig is het niet. Vader wordt neergezet als een eendimensionaal figuur zonder enige emotie of diepgang en dat geldt eigenlijk voor alle rollen. Professor Higgins is van een zeldzame sukkeligheid en zijn problematiek - want uiteindelijk gaat het toch om het mythologische gegeven van de beeldhouwer die geobsedeerd raakt door zijn eigen schepping - komt in geen enkel opzicht uit de verf. De huishoudster begint te pas en te onpas te schreeuwen, Eliza raakt door het minste of geringste totaal over de top en de andere personages komen evenmin verder dan karikaturen. Pygmalion is een mislukte remake.